Orereta-Errenteriako zinegotziek Aitzol Gogorza, larriki gaixorik dagoen euskal presoaren askatasunaren aldeko adierazpena egin zuten.

OSASUN ESKUBIDEA PERTSONA ORORENTZAT

Gaur,apirilak 7, Osasunaren Nazioarteko Eguna den honetan, Errenteriako Udaleko alderdi politiko ezberdinetako hainbat hautetsi bildu gara, pertsona ororentzat osasun eskubidea aldarrikatzeko.

OMS-k (OrganizaciЧn Mundial de la Salud), 1948 urteko bere eraketan onartutako definizioan, osasuna erabateko ongizate fisiko,mental eta sozialaren egoera dela dio. Ez soilik gaixotasunik eta minik ez edukitzea.

Definizio hori gurea eginez, bildu gara gaur; gure herrikidea den Aitzol Gogorzak bizi duen egoera larriak kezkatzen baikaitu. Aitzolek Desoreka Obsesibo Konpultsiboa du, baita depresio aldia eta autolisis arrisku handia ere. Gaur egun, Basauriko espetxean dago, eta azken urteotan 28 aldiz ospitalaratu dute bere gaixotasunaren ondorioz. Horien artean, 2 ingreso, biriketako tronbo baten eraginez izan dira.

Gure iritziz, Aitzolen egoera ez dator bat bere espetxeko egonaldiarekin. Legearen arabera, 100.2 artikuluaren arabera hain zuzen ere, larriki gaixo dauden presoek espetxealdi arin bat edukitzeko eskubidea dute, haien gaixotasunarentzat aproposa den medikamentua jaso dezaten.

Gure ezberdintasun ideologikoak baztertu, eta giza eta osasun eskubideekiko esrrespetua hartu behar ditugu oinarritzat. Aitzoli 100.2 artikulua aplika diezaioten akdarrikatzen dugu, bizi duen egoera konplexu honi laguntza mediku aproposa eman diezaioten.

Jagoba Codok preso donostiarra jarraituko du, espondilitis ankilosantea izan arren

Jagoba Codok preso jarraituko du, gaixo larria egon arren. Espondilitis ankilosantea dauka Codok. Zoritxarrez berria ez den beste ankerkeria baten aurrean gaude, berriz ere. Gaixo larria eta preso egotea giza eskubideen urraketa garbia izateaz gain, legearen kontrakoa ere bada.

Espainiako Auzitegi Nazionalak 14 hilabeteko zigor extra bat ezarri zion Codori, baina Espainiako Auzitegi Gorena zigor batuketa honen aurka agertu da orain. Gauzak horrela, ez ditu 14 hilabete gehiago bete beharko Codok, baina preso jarraituko du: gaixo larria eta preso.

Euskal presoei ezartzen zaizkien salbuespenezko legediekin amaitu beharra dago.  Hasteko, euren bizitzaren kontrakoak direlako neurri hauek; eta berriz ere, senideak ere salbuespeneko egoeran kokatzen dituelako honek, azkenengo hauen eskubideen contra ere jokatuz.

Preso gaixoak gorroto eta mendekuan oinarrituta dagoen espetxe politika batean baino ezin dira kokatu. Eta bata zein bestearekin amaitu beharra dago; beharrezkoa da, premiazkoa da. Larriki gaixo dauden herritarrak ezin daitezke preso egon, eta espetxe politika ezin daiteke mendekuan edota gorrotoan oinarritu. Soilik horrela berma daitezke giza eskubideak.

 Ekitaldi honetan parte hartzen ari garen entitateak, SARE, COMISIÓN ANTI SIDA DE ALAVA, SALHAKETA eta ETXERAT, berretsi egiten dugu gure konpromisoa printzipio humanitarioekiko eta pertsonen eskubide eta askatasunen defentsarekiko.

Printzipio eta eskubide horiek bere horretan aitortu behar dira, alde batera utzita egokitasunak, egoerak eta interes politikoak. Askatasuna kendu zaien pertsonak eskubide-subjektu dira eta eskubide horiek aitortu eta bete egin behar dira justiziaz. Alde horretatik, espetxean larriki gaixorik, kondena luzeekin, osasun-asistentzia txarrarekin eta sakabanaturik egoteak, zuzenean eragindakoen oinarrizko eskubideen urraketa larria izateaz gain, zigor anker bat gehitzen die haien senide eta lagunei.

Egoera horretan daude, beste batzuen artean, Oier Gomez Mielgo (Parisen preso) eta Jose Ramon Lopez de Abetxuko (Villabonan preso) gasteiztarrak.

Giza Eskubideen Europako Epaitegiak dio ezen pertsona kondenatuen osasuna kontuan hartu behar dela askatasuna kentzeko modalitateak erabakitzerakoan, espetxeratzea baterazina izan baitaiteke gaixotasun larri batekin, baldin eta pertsonari espetxeratzeak berez eta nahitaez dakarren sufrimendua baino handiagoko arrisku eta sufrimendua eragiten badio.

Alde beretik esan daiteke gaixotasun larri bat duen pertsona bat espetxetik ateratzeak ezin duela bermatu kalte sendaezin bat sendatzea baina bai halabidetzen du hobekuntza erlatibo bat eta eboluzio geldoago bat, jazoera akutu guxiagorekin, ez soilik mediku-tratamenduarengatik, espetxe barruan ere jaso baitzezakeen, baizik eta giro-aldaketagatik, horrek positiboki laguntzen baitu.

Gogoeta horietan oinarriturik hemen gaudenok Oier, Abetxuko eta larriki gaixorik dauden preso guztien askatasuna exigitzen dugu.

Tolosako udalak bere babesa adierazio Sareri, Sare Tolosak aurkeztutako mozio baten bidez

Bide batez, Tolosako udalean ordezkatua dauden alderdi politikoekin bilera bat egiteko eskaera egin dugu. Bilera horretan, SAREren helburuen, dinamiken eta asmoen berri emateaz gain, ideologia eta ideia politiko ezberdinen gainetik elkarlanerako gure erabateko prestutasuna azalduko dugu. Izan ere, gaur egun horrenbeste sufrimendu sortzen duten eskubide urraketen aurrean, bai euskal presoen dispertsioa eta urrunketak, bai eta larriki gaixo dagoen Manu Azkarate Tolosako presoaren egoerak, ezberdinen arteko elkarlana eskatzen du. Behingoz egoera hau gaindituz; giza eskubideen, konponbidearen eta bakearen bidean pausuak ematen jarraitzeko.

Aurkeztutako mozioa:

Sare, euskal preso, iheslari eta deportatuen eskubideen aldeko sare herritarrak Tolosako Udalak ondorengo mozioa eztabaidatu eta onartzea eskatzen du:

Auzitegi Nazionaleko 2. Zigor Aretoak 103/17 (1-3-2017)  Autuan ebatzi du, Sarek jarritako apelazio-helegitea ez

onartzea. 104 000€ konfiskatu zituen Guardia Zibilak 2015eko urtarrileko manifestazioaren ondoren. Aretoak, berriz, diru hori bildu zuen erakundea legez kanpokoa zela arguditu du ebazpenean.

2015eko urtarrilean presoen eskubideen defentsan Bilbon nazio manifestaldi jendetsua burutu zen, bertan euskal gizarteak pertsona hauen eskubideen errespetua ozen aldarrikatu zituen. Manifestazio horretan, parte hartu zuten gizabanakoek beren borondatez gastuen ordainektarako emaniko dirua espainiako Guardia Zibilak konfiskatua izan zen.

Manifestaldia antolatzeko behar izan ziren montai, ekipo, eta bestelako gauza guztiak ordaintzeko ezinbestekoa zen herritarrek emaniko diru kopuru hori. Diru guzti hau, 104,000 € hain zuzen, konfiskatua izatean, ezinezko egin zaio sareri zor guzti hauei aurre egitea.

Ondorioz, 2015. urtean egindako lapurretaren egunetik, SARE zorretan dago hainbat enpresekin, eta erabaki honekin, SARE ito nahi dute. Baina argi daukagu SAREk aurrera egin behar duela eta herri honek, konponbiderantz pausoak emateko, presoen eskubideak errespetatzea behar beharrezkoa dela ozen esan nahi du, eta SAREk horretan lagundu nahi du. Giza eskubideen errespetua, oinarrizko pauso bat izan behar delako, eta euskal jendartearen gehiengo zabal batek horrela sentitzen duelako, SAREk sentsibilizazio guzti horiek elkartzeko eta aktibatzeko lanetan jarraitzeko erabakia eta konbentzimendua dauka.

Horregatik, eta egoera ekonomiko zail honi aurre egiteko, elkartasun astea martxan jarri dugu. 2015. urtean egin bezela, orain ere jendartearen babesa eta elkartasuna behar degu. SAREa ehuntzen jarraitu behar dugu, eta horretarako denok sare honen parte sentitu behar gara, eta ahal dugun heinean gure aletxoa jarri.

Presoen eskubideen defentsan, asko dira landu ditugun eskubide urraketak ezberdinetan, jaso ditugun babes eta konpromisoak. Bereziki urrunketa, larriki gaixoen egoera eta zigorren batuketen aplikazio eza izan dira gure jardun nagusiak, eta eskubide hoiek errespetatzetik urruti gaude egun. Horregatik lanean jarraitu behar dugu eta zuen laguntza behar dugu, denon laguntza egoera ekonomiko honetatik atera eta bidean jarraitzeko.

Horrela, norbanakoen aletxoa eskatzen ari garen bezala, erakunde, udal eta bestelako eragileen laguntza eskatzea ere  beharrezkoa da. Kasu honetan,  Udalei, herri bakoitzetik manifestaldi horretara antolaturiko autobusetan joandako pertsona bakoitzeko euro bat eskatzen ari da Sare.

Tolosaren kasuna, egun horretan 7 autobus irten ziren, guztira 385 lagun.

Guzti hau kontutan hartuz, Tolosako udalak ondorengoa onartzea eskatzen du Sarek:

• Tolosako Udalak pertsona guztien eskubideen aldeko aldarriarekin bat egin eta Sarek lan egiten duen preso, iheslari eta errefuxiatuen eskubideak errespetatzea eskatzen du.
• Tolosako udalak bere elkartasuna adierazten dio Sareri eta bera ekonomikoki ittotzeko eraso hau gaitzesten du.
• Egoera ekonomiko gogor honi irtenbide emateko, egun horretan Bilboko manifestaldira joaniko pertsonen kopurua adina € Sareri diru laguntza moduan ematea onartzen du, kasu honetan 385 €.
• Mozio honen berri Euskal Herriko komunikabide desberdinei zabaltzea adosten du.

Tolosako Sare

2017/3/22

Orereta-Errenteriako kristau elkarteko hainbat kidek agerraldia egin dute larriki gaixorik dagoen herriko presoa Aitzol Gogorzaren askatasuna aldarrikatzeko

IRAKURRITAKOA

Somos un grupo de personas miembros de diferentes comunidades cristianas del pueblo preocupados por la situación del preso errenteriarra Aitzol Gogorza, puesto que sigue encarcelado a pesar de estar gravemente enfermo. Esta iniciativa la realizamos a título personal, en defensa de los derechos que asisten a todo ser humano.

Según varios informes médicos, Gogorza sufre una enfermedad muy grave, entre ellos el del Instituto Vasco de Medicina Legal: trastorno obsesivo compulsivo, trastorno depresivo con riesgo de autolisis, intento de suicidio. Aitzol fue detenido en el estado francés el año 1999. En Junio de 2011 fue trasladado al estado español y en Octubre de ese mismo año sufrió un agravamiento de su enfermedad. En Noviembre de 2013 viendo la gravedad de su situación, fue trasladado a la prisión de Basauri. Como consecuencia de su situación, le aplicaron el protocolo de suicidios por lo que tiene que estar acompañado las 24 horas del día.

En los últimos años , Aitzol ha sido ingresado 28 veces en el hospital. A finales de 2016 tuvo que ser ingresado a consecuencia de una crisis de ansiedad. Pocos días más tarde, en el inicio del nuevo año, sufrió un tromboembolismo pulmonar. No es la primera vez que sufre un tromboembolismo, ya que en el año 2014 sufrió otro que le afecto a ambos pulmones. En los últimos dos meses ha tenido que ser ingresado 6 veces debido a diversas crisis de ansiedad.

Aitzol lleva 19 años encarcelado. Como consecuencia de su situación, tiene solicitado la aplicación del artículo 100.2 del reglamento penitenciario donde se contempla la posibilidad que, ante una enfermedad grave e incurable como la que padece Aitzol, le sea concedido  el régimen de prisión atenuada y pueda cumplir su pena fuera de prisión.

Ha día de hoy ninguna de las solicitudes ha sido atendida ni por la Junta de Tratamiento del Centro Penitenciario ni por la Audiencia Nacional.

Entendemos que desde el punto de vista de los derechos humanos esta situación no se puede prolongar, por lo que, por “razones humanitarias” pedimos la excarcelación de nuestro vecino Aitzol Gogorza.