sarenaiz
Rosa Rodero, (ETAko biktima) eta Asun Lasa, (GALen biktima) izango dira Bilboko Manifestazioaren azken mezuari ahotsa jarriko diotenak.
Gaurko agerraldi honen bitartez datorren larunbatean, urtarrilak 11, Bilbon eta Baionan egingo den manifestazioaren baitako hainbat datu eman nahi ditugu.
Lehenik eta behin, euskal presoen senideei esan nahi diegu Bilbo eta Baionako manifestazioan batuko diren milaka eta milaka lagunen babesa dutela, oraindik orain indarrean den urrunketa politika krudelaren aurrean. Gaur bertan, ordu batzuen buruan, ehundaka senide eta lagunek errepidera jo beharko dute berriz ehundaka edo milaka kilómetrotara urrunduak diren euren senide presoak ikusteko.
Bigarrenez, esan; Batetik, Bilbon kalera irtengo garela, egun batzuk barru osatuko den Madrileko Gobernu berria ispilu aurrean jartzeko, estaltzen saiatzen diren errealitate hau argitara ateraz, jendartearen zati handi baten aldarriekin. Bestetik, Baionan kalera irtengo garela Gobernu frantsesari gure haserrea, deliberamendua, gure anbizioa modu berean adieraziz, aniztasun handienean, bake justu eta iraunkor bat nahi dugulako, konbentziturik presoen gaiak ez diela kalte egiten biktimei.
Orain da unea. Madrilen eratuko den Gobernu berri honen aurrean, hemen lortutako gehiengo sozial, politiko eta sindikalaren adostasunak bertara eramateko. Madrileko politikariek hemen konpondu gabeko arazo bat denaren kontziente egin daitezen eta elkarbizitzarako konponbidea ezinbestekoa dela ulertzeko. Sanchez presidenteak duela urte eta erdi espetxe politika aldatzeko asmoa iragarri zuen, ETAren desegitearen ostean zentzurik ez zuela eta. Hitz ederrak, ekintzak ordea ez horrenbeste.
Eta orain da unea ere Baionan kalera irtekoa, Parisekin eztabaida berrabiatzeko. Macron presidenteak 2019ko maiatzean Biarritzera etorri zenean adierazi zuen «Euskal Herria eredugarria da niretzat gatazkaren konponbidean eta armetatik ateratzeko bidean. (...). Estatuaren eginbeharra da mugimendua sustengatzea. Ez dugu historia errepikatu behar, lagundu behar da». Ele ederrak sinesten dituenak engaiatzen ditu, eta lehenik eta behin ahozkatu dituztenak ditu engaiatzen! Baionan izanen gira hau adierazteko: «hitza hitz! ez dezagun historia errepika!» ez dugu etsiko ele eder horiek errealitate bihurtu arte!
Guk ere ez dugu historia errepika dadin nahi, aurrera egin ahi dugu, gure seme-alaba eta bilobentzat etorkizun hobe bat utzi. Horregatik, Baionan, traktoreak aintzinean dituztela, “Ez dezagun historia errepika araz” jasotzen duen pankarta bat eramango dute etorkizun berri baten jabedun diren generazio berriek, gure herriko gazteek. Eta Bilbon, gazteak izango dira ere manifestazioaren aurrealdean “Orain Presoak” lemapean lona handi bat eramango dutenak.
Bilboko manifestazioari dagokionean ordea, gaur, indar bereziz, manifestazioaren amaiera ekitaldian hitza hartuko duten pertsonen izena ezagutzera eman nahi dugu.
Argi dugu, elkarbizitzarako ezinbestekoa dela bai biktimen, baita presoen ekarpen, hausnarketa eta parte hartzea ezinbestekoa dela. Urte hauetan zehar eginiko bide honen baitan, iragarri nahi dugu, gatazka honen baitako biktimak ere erdigunera ekarri asmoz, herri honek jasandako indarkerien biktima diren bi emakumezkok ahotsa eman nahi izan diotela manifestazio amaieran irakurriko den testuari.
Maite duten pertsona galtzearen mina era zuzenean jasan duten bi emakumezko. Gorrotoa eta mendekuak kalte baino ez duela egiten argi dutenak. Argi dutenak ere ez dutela nahi inork euren izenean hitz egitea, edota euren mina modu alderdikoi batean erabiltzea. Eta batez ere, euren sema-alabei eta bilobei jaso zutena baino jendarte hobe bat utzi nahi dieten emakumeak. Eraiki nahi dutenak, ahanzturarik gabe, baina aurrera eginez, gorrotorik gabe.
Rosa Rodero, ETAko biktima eta Asun Lasa, GALen biktima izango dira azken mezu horri ahotsa jarriko diotenak. Elkarbizitzari egin nahi diogun ekarpenaren parte izango da beraz manifestazio amaierako ekitaldia.
Amaitzeko, adierazi nahi dizuegu Baionako eta Bilboko manifestazioa era sinbolikoan batuko dugula; Bilbokoari hasiera ematerakoan, Baionan manifestazioan presente izango diren makilen sinbologia baliatuz, testigua pasako diegu Bilbon batuta diren kideei, gure manifestaldia amaitzear delarik.
Eman diezaiogun guztion artean amaiera prozesu honi, gertatutakoa berriro errepika ez dadin. Horretarako, irtenbide justu eta iraunkorra eraiki ahal izateko, dagokien errespetua eta erreparazioa eskaini behar zaie biktima guztiei eta espetxeetan preso eta senideek jasaten duten eskubideen urraketarekin behin betiko amaitu.
Jon Gurutz eta gainontzeko larriki gaixo diren presoak etxeratzea eskatu dute Etxarrin
Jon Gurutzek abenduaren 31an, 69 urte beteko ditu. Herri honek bizi duen gatazkaren ondorioz 41 urte pasa daramatza herritik urrun. 2007an Frantzian atxilotu zuten. 12 urte daramatza beraz, espetxean. Estatu Frantziarrean oraindik kondena luzea du. Hiru estradizio eskaera eta euro agindu bat ere badu bere kontra. 12 urte hauetan hiru espetxe ezagutu ditu. Momentu honetan Lannemezango espetxean dago, herritik 300km-tara. Jon Gurutzek gaitz ugari ditu: ikusmen zorroztasunaren galera, ezkerreko begiko erretina-askatzea, berriki, eta eskuineko
begiaren galera haurtzarotik; diabetesa, dislipemia; hipertentsioa eta fibrilazio aurikularra.
Gaixotasun larri eta sendaezin bat ez da espetxe batekin bateragarri. Ez bakarrik hori! Konponbidean urratsak emateak euskal presoen korapiloa askatzea ekarri behar du eta bide horretan gaixotasun sendaezinak dituzten euskal presoen etxeratzea urgentziazkoa da. 21 preso horiek kalean egon behar dute. Pertsona hauen osasunarekin eta sufrimenduarekin bestelako kalkuluak egitea ankerkeria eta mendeku hutsa besterik ez dira.
Konponbidean, giza eskubideen errespetuan eta elkarbizitzan urratsak emateko guztiok batera bultzatu behar dugu eta norabide horretan berriz ere bidera ateratzeko deia luzatu nahi diegu sakandarrei. Urtarrilaren 11an Bilbon eta Baionan berriz ere atera behar gara bidera. Berriz ere erakutsi behar dugu asko garela eta urratsak eman behar direla, hutsik dauden ohe huts horiek bete daitezen. Hotz amaigabe bat baino latzago den sufrimendu batekin bukatzeko, eta urteak egun baino gehiago bihur ez daitezen… taupadak aina, gure bihotzetan egonda ere, etxean nahi ditugulako DENAK!
DENOK BATERA PRESOAK ETXERA!
Haur motxiladunen aldeko bi mobilizazio handi iragarri ditu Sare Herritarrak: abenduaren 28an eta urtarrilaren 19an biak Donostian
Pare bat urte igaro dira motxiladun haurren egoera argitara eman genuenetik. Bi urte aita, ama edo biak espetxean dituzten haurrek bizi duten egoera salatzen hasi ginenetik. 30 urte bete dira ordea espainiar Estatuak urrunketa politika ezarri zuenetik, euskal presoen senide eta lagunek ehunka eta milaka kilometro egitera eta errepidean bizitza jokatzera zigortu zituenetik. Zigor honen aurpegi ilunena da motxiladun haurrek jasaten dutena.
Denbora daramagu bada, motxiladun umeek bizi duten sufrikario egoera hau amaitzeko eskatzen, gogoraraziz oraindik ere 105 direla aita, ama edo biak espetxean, urrunduak dituzten umeak; horietatik bost kartzelan daude beraien ama edo gurasoekin. Lau Picassenteko kartzelan Balentzian, eta bat Madrilgo Aranjuezeko kartzelan.
Haur jaioberriak, kartzelan hiru urte bitarte egoten dira, eta hiru urteak betetzean ama edo gurasoengandik bananduak izaten dira. Honek, bi eratara eragiten dio haurrari; batetik, gurasoengandik eta ordurarte ezagutu duen bizitzatik aldendua izateak dakarren kalte psikologikoa. Bestetik, haurrak banaketa jasateaz gain, datozen urteetan gurasoak ikusteko egin beharko dituen kilometroak eta honek dakarren guztia.
Hori da, Xuak datorren urtarrilean biziko duen egoera. Xuak hiru urte beteko ditu urtarrilaren 19an, eta horrek, gurasoak Balentzian utzi eta amonarekin Usurbilera etorri beharko duela esan nahi du. Ia 600kmtara. Asteburuetan beraz, gurasoak ikusteko 600km joan eta 600km etorri egin beharko ditu, guztira, 1200km ordu gutxi batzuk gurasoekin egon ahal izateko.
Xua bezala dabiltzan 105 motxiladun haurrek, kilometro pila bat egin behar dituzte asteburuetan, eskola galduz, etxeko lanak egiteko denborarik gabe, futbol edo pelota partiduak galduz, lagunen urtebetetze ospakizun jaietan ezin egonez…
Egoera honekin amaitzea denon ardura dela uste dugu, guztiok baikara jendarte honen eta gure ondorengoen etorkizuna eraikiko dugunak. Azken hilabete eta urteetan eraiki ditugun adostasun bai politiko, sindikal zein sozialei jarraiki, urte garrantzitsu hau kalean, motxiladun haurren auziari aterabidea emateko aldarrikapenarekin, amaitu nahi dugu. Eta jendarte osoari dei egiten diogu gurekin batera, datorren abenduaren 28an 12:00etan Donostiako Bulebarretik abiatuko den Kalejiran parte hartzera.
Honekin batera, urteari hasiera emanez, urtarrilaren 11ean Bilboko eta Baionako kaleak beteko dituen manifestaziorako deia ere luzatu nahi dugu;
2020a motxiladun haurren auziari aterabidea ematen diogun urtea izan dadin. 2020. urtea espetxe politika aldatuko dugun urtea izan dadin. Horregatik, ekitaldi baten berri ere eman nahi dizuegu gaurkoan; Urtarrilaren 19an, Xuaren urtebetetze egunean, Donostiako Atano Pilotalekuan goizeko 11:30tan Porrotxekin batera egingo dugun Motxilak Gora! Ekitaldia aurkeztu nahi dugu.
Motxiladun haur guztiak gurasoekin etxean egon daitezen, motxilak gora!
Nota de la Red Ciudadana Sare con motivo de la Manifestación del próximo sábado en Pamplona.
Queremos hacer un llamamiento a la ciudadanía de Nafarroa para que participe en la MANIFESTACIÓN que el 21 de diciembre a las 18:00 realizaremos desde la antigua estación de autobuses de Iruña.
El objetivo de esta movilización será la de reivindicar el fin de la actual política penitenciaria que vulnera sistemáticamente derechos humanos a los presxs y a sus familiares y amigxs. El 21 de diciembre exigiremos la vuelta a casa de las presas y de los presos con enfermedades graves, el fin de la política de alejamiento, los derechos de las niñas y de los niños de la mochila y se denunciará la situación de las mujeres vascas presas.
Al fin y al cabo, incidiremos en qué para construir un futuro en paz y convivencia, es necesario cerrar heridas que a día de hoy todavía siguen generando sufrimiento, y en ese sentido la solución al tema de los presos debe ser urgente.
Ha día de hoy son 36 los y las presas vascas, un 80% están en primer grado, el régimen más severo.
35 Alejados en cárceles del estado Español y Francés, uno en prisión atenuada (Preso en casa). Son cuatro los Presos gravemente enfermos. 4 Mujeres presas en condiciones aun más desfavorables que el resto de Presos. 11 Niñxs tienen a su madre, padre o los dos en prisión y una de ellas está en la cárcel junto a su madre.
Sara Fernandez y Karmele Solaguren son las dos victimas navarras de la política de alejamiento.
La Manifestación saldrá a las 18:00 de la antigua estación de autobuses y tendrá 4 puntos de interés durante el recorrido.
1. En la plaza Príncipe de Viana familiares y amigos de los y las presas Navarras recibirán el calor de los asistentes a la movilización y después se unirán a la manifestación
2. En la plaza de las Merindades se realizará una Performance para denunciar los accidentes que se producen a consecuencia de la política de alejamiento de presos.
3. En la Carlos III (Enfrente al monumento del encierro) se denunciara la situación que viven los presos gravemente enfermos.
4. Por último en la calle chapitela se denunciara la situación que viven las presas vasca en las prisiones del Estado español y francés
La Manifestación finalizara en la plaza consistorial con la lectura del comunicado
Os recordamos también que desde el día 19 se van a realizar diferentes actos y movilizaciones en Navarra para dar a conocer la situación de LOS PRESOS GRAVEMENTE ENFERMOS.
Fechas:
19 de diciembre desde la plaza de toros de Pamplona a las 17:30 reparto de octavillas.
19 de diciembre a las 19:30 en la rotonda de Capuchinos de Ansoain concentración.
20 de diciembre en el paseo de Sarasate a las 20:00 concentración.
22 de diciembre Lesaka 13:30 movilización en la plaza de abajo.
26 de diciembre San Juan concentración a las 19:30 rotonda de la plaza de Azuelo.
27 de diciembre Manifestación de Sakana a las 19:00 desde la plaza de Etxarri Aranatz
Sare Herritarraren oharra hurrengo larunbatean Iruñean egingo den manifestazioa harira.
Datorren abenduaren 21ean arratsaldeko 18:00etan Iruñeko autobus geltoki zaharretik abiatuta “Atera bidera, presoak etxera!” MANIFESTAZIOA antolatu du Sare herritarrak.
Mobilizazio honekin egun indarrean dagoen eta hainbat eskubide urratzen dituen salbuespenezko espetxe politikaren indargabetzea aldarrikatu nahi dugu, elkarbizitzan eta benetako bakean urratsak emateko presoen korapiloa askatzea beharrezkoa dela azpimarratuz. Gaixo larrien etxeratzea, urrunketa politikaren amaiera, motxiladun haurren eskubideen aldarrikapena edo eta emakume presoek bizi duten egoera salatuko dugu abenduaren 21ean Iruñeko kaleetan.
Gaur egun 36 dira preso Nafarrak, hauen %80 lehenengo graduan dago, espetxean dagoen erregimenik gogorrean.
35 urrunduak Espainiako eta Frantziako estatuetan, 1 espetxe arinduan (Etxean preso). Horietatik 4 Larriki gaixo daude, 4 emakumeak dira, bizi baldintza okerragoetan. Ama, aita edo biak espetxean dituzten haurrak 11 dira (Motxiladun umeak) eta horietako bat espetxean dago bere amarekin.
Urte luze hauetan bi izan dira urrunketak eragindako biktimak. Sara Fernandez eta Karmele Solaguren.
Manifestazioa 18:00etan abiatuko da autobus geltoki zaharretik eta lau gune izango ditu.
1. Vianako Printzearen plazan Nafarroako Presoen senide eta lagunei data berezi hauetan keinu bat egingo diegu. Ondoren Manifestaziora batuko dira.
2. Merindadeen Plazan Performance baten bidez urrunketaren ondorio diren kotxe istripuak irudikatuko dira.
3. Karlos III.a etorbidean (entzierroaren oroitarriaren ondoan) larriki gaixo dauden presoen egoera salatuko da.
4. Txapitela kalearen hasieran espetxean daude emakumeak bizi duten muturreko egoera salatuko da.
Manifestazioa Iruñeko udal plazan amaituko da.
Bestetik gogoratu nahi dugu LARRIKI GAIXO DAUDEN PRESOEN egoera salatzeko ekimen ugari egingo direla asteburu honetan eta hurrengoan Nafarroan zehar.
Datak:
Abenduak 19 Iruñeko alde zaharrean 17:30 Zezen plazatik abiatuta esku orrien banaketa.
Abenduak 19 Antsoaingo Kaputxinoen biribilgunean 19:30 elkarretaratzea.
Abenduak 20 Iruñeko Sarasate pasealekuan 20:00 elkarretaratzea.
Abenduak 22 Lesaka beheko plazan 13:30 mobilizazioa.
Abenduak 26 Donibane auzoko Azuelo plazako biribilgunean 19:30 elkarretaratzea.
Abenduak 27 Sakanako Manifestazioa – Etxarri Aranatz – 19:00 Plazan.
Hoy en las Juntas Generales de Gipuzkoa se ha tratado la moción "Xua gurasoekin etxera"
Llevamos años defenciendo los DDHH y esta causa nos ha traido más de una vez a esta sala. La última vez, hace ya meses, comparecimos ante vosotrxs por el caso de Jagoba e Ibon, presos gravemente enfermos. Aunque su situación no se ha solucionado aún, hoy venimos aquí a informaros sobre la situación de Xua.
Xua cumplirá tres años el próximo 19 de enero. Hoy por hoy se encuentra en la prisión de Picassent (Valencia) con su madre y su padre, a 550km de Usurbil. Segun dictamina la ley, en cuanto Xua cumpla tres años la separarán de su madre y de su padre para ir a vivir con su abuela a Usurbil. Esto supone que Xua, con tan solo tres años, deberá realizar 550km de ida y 550km de vuelta para poder visitar a sus padres (1100km en total). Xua no es la única que se encuentra en esta situación; como ella, hay otros tres niñxs en Picassent con sus madres y otras en Aranjuez (Madrid). Además, hoy en día son 105 lxs niñxs de la mochila (niñxs que tiene a su madre, padre o a ambos en prisión).
Hace ya más de dos años y medio que sacamos a la luz la situación que vivien los y las hijas de los y las presas vascas. Ahora, somos conscientes del sufrimiento y vacios que supone para estos niñxs esta realidad. Nosotrxs creemos se debe acabar con esta situación, y que esto se puede hacer siguiendo la ley ordinaria vigente.
¿Por qué aita y ama no pueden estar en una prisión de Euskal Herria, cerca de casa? ¿Por qué tengo que hacer tantos kilómetros para poder verlos? Éstas son algunas de las preguntas que se hacen niñxs de 5, 6, 10 años. Y también preguntas que nosotrxs mismos lanzamos al aire; ¿Por qué? Solo se nos ocurre una respuestas, por venganza.
Lo que pedimos, no es que se salten la ley, todo lo contrario, pedimos que se cumpla la ley española y europea. Y creemos que esto es responsabilidad de todos.
Tenemos claro que en estos últimos años y meses la sociedad vasca a dado sendos pasos hacia una resolución y una sociedad en convivencia. Hemos logrado un gran consenso también en el tema de lxs niñxs de la mochila, tanto a nives social, como sindical y político, y la moción que el próximo 8 de enero se presentará en estas JJGG con el apoyo mayoritario de quienes representais a la ciudadanía de Gipuzkoa es otro paso en este camino. Esperamos seguir profundizando juntos en este camino.
Gaur Gipuzkoako Batzar Nagusietan, Xua gurasoekin etxera mozioa landu da
Urteak daramatzagu giza eskubideen inguruko defentsa egiten, horregatik, ez da batzorde honetan parte hartzen dugun lehen aldia. Gai ezberdinek ekarri gaituzte hona; azkenengoz larriki gaixo dauden Jagoba edo Ibonen kasuek adibidez, eta oraindik kasu horiek bere horretan mantentzen diren arren, gaur hona Xuaren egoerak ekarri gaitu.
Xuak 3 urte beteko ditu datorren urtarrilaren 19an. Xua Balentziako Picassenteko kartzelan dago bere aita eta amarekin, Usurbildik 550 kmtara. Espainiar legediari jarraiki, hiru urte betetzean bere gurasoengandik banatu eta amonarekin etorriko da Usurbilera. Honek esan nahi du, soilik hiru urterekin, bere aita, ama edo biak ikusteko asteburuetan 550km joan eta 550km etorri egin beharko dituela, hau da, 1100 km bere gurasoekin egoteko. Baina Xua ez da egoera honetan dagoen haur bakarra, Picassenten beste hiru ume aurkitzen dira egoera antzekoan, eta beste bat Madrilgo Aranjuezen. Guztira egun, 105 motxiladun haur daude.
Egoera honen berri duela bi urte eta erdi inguru eman genuen, eta orain badakigu bizi duten sufrikarioak zer nolako arazo eta hutsune uzten dituen. Guk, egoera honekin amaitu behar dela uste dugu, eta hori legeari jarraiki egin daitekeela. Zergatik ezin dira beraien etxeetatik gertuen dagoen kartzelan egon aita eta ama? Zergatik egin behar ditugu horrenbeste kilometro? Horiek dira 5, 6 edo 10 urteko haurrek egiten dituzten galderak. Eta baita guk egiten ditugunak ere; zergatik? Eta erantzun bakarra datorkigu burura, mendekua.
Eskatzen duguna, ez da legea gainditzea, kontrakoa, Espainiar legedia bera betetzea baizik. Eta hori guztion ardura dela uste dugu.
Argi dugu azken urte eta hilabeteetan euskal jendarteak aurrera pauso handiak eman dituela, eta gai honekiko kontsentsu zabalak eraiki ditugula, baita arlo sindikal eta politikoan ere, eta datorren urtarrilaren 8an eztabaidatuko den eta hemen zaudeten indar politiko guztien (PP izan ezik) babesa duen mozio hau onartzea ere bide honetan beste pauso bat izatea nahi dugu. Bide honetan elkarrekin sakontzen jarraitzea espero dugu.
Larriki gaixo diren presoen inguruko hitzaldia Gasteizko Unibertsitatean
Sarek, Gasteizko unibertsitatean larriki gaixo diren presoen inguruan antolatutako hitzaldiaren baitan sortutako polemika dela eta hurrengo irakurketa egin du hitzaldiari hasiera eman aurretik:
Hitzaldiari hasiera eman aurretik, hainbat argipen egin nahi ditugu:
- Gaur,Giza Eskubideen Nazioarteko eguna den honetan,euskal presoei ukatzen zaien osasunerako eta bizitzarako eskubidea lantzeko hitzaldi bat eskaintzera goaz. Euskal presoek, gainontzekoen moduan, etxean, euren senideen babesarekin eta konfiantzazko medikuarekin artatuak izateko eskubidea dute, eta gaur gaurkoz, eskubide hori ukatua zaie salbuespeneko legedia deritzona dela eta. Horixe, ez bestelakorik, da gaurko hitzaldian landuko dena.
- Sarek, lanean daramatzan bost urte hauetan, helburu berari ekin dio; urteetako sufrimenduari, minari eta giza eskubideen urraketari irtenbidea eman eta elkarbizitzarako oinarriak ezartzeko lan egiteari. Bide honetan, biktima guztiekiko errespetua erakutsi dugu beti, eta hala egiten jarraitzen dugu.
- Ibilbide honen baitan, Sarek, sekula ez dio inorekin hitz egiteari, elkartzeari, entzuteari uko egin, ezta ere, inoren hitza isiltzeko erabakirik hartu. Sarek parte hartu duen eremuetan edota Sarek berak antolatutakoetan ahots anitzak izan dira beti, ETAko zein bestelako indarkerien biktimen ahotsa, Estatu funtzionari izan direnena, espetxea ezagutu duten senide eta pertsonena eta noski, giza eskubideak urratuak izan zaizkien horiena, beste askoren artean. Ahots anitz eta zabal horiei gauza bakarra eskatu izan diegu beti; besteekiko errespetua.
- Kontziente baikara,oraindik orain,zauri gehiegi daudela zabalduak. Horiek sendatzeak ordea ezin du inor bazterrean laga. Empatia eta elkar-ulertze ariketa da benetako elkarbizitza eta bakea eraikitzeko bide bakarra. Eta horretarako, elkar entzun, bata zein bestaren minak onartu eta errealitate eta sufrimendu asko eta askotarikoak direnaren jabedun egin behar gara.
- Konbentzituak gaude, garai berri baten aurrean aurkitzen garela. Hala erakusten duten azken urteetan eman diren urratsek; presoek sortutako minaren inguruan eginiko adierazpenek eta legeak ezarritako bideak jarraitzeko hartutako erabakiak, ETAren desegiteak, maila instituzional, politiko, sindikal eta sozialean lortutako adostasunak edota hainbat udalerri eta espazio irekietan biktimen arloan eman diren elkarbizitzarako pausoak aukera berriak zabaldu dituzte gure herriarentzat. Elkarbizitzarako eta bakerako ateak zabaltzen ari gara.
- Zentzu honetan, egun oraindik espetxean diren eta euren eskubideak urratuak zaizkien 21 larriki gaixo diren presoen inguruan antolatutako hitzaldi honen gaineko boikot deialdia, garatu nahi dugun bide horren aurkakoa dela deritzogu. Batetik, Jose Ramón Lopez de Abetxukok, bere ekinbideagatik epaitegiek ezarritako zigorra bere osotasunean betea duelako eta egun gizon askea delako, eta dagozkion eskubide guztien jabedun. Bestetik, gaur hemen partekatuko duena larriki gaixo egon den preso baten bizipenak izango direlako, ez besterik. Zentzu honetan, boikot deialdi hau adierazpen askatasuna ukatzeko modu larria dela deritzogu. Eta Sarek, giza eskubideen defentsan aritzen den mugimendu gisa, ez du halako urraketarekin bat egingo. Hori hala, hitzaldia bere horretan mantentzea erabaki dugu.
Charla sobre presxs gravementes enfermxs en la universidad de Gasteiz
Sare ha comparecido hoy ante los medios de comunicación antes de la charla sobre presxs gravemente enfermxs en la universidad de Gasteiz, para aclarar su postura sobre la polémica que se ha creado:
- Hoy, Día Internacional de los Derechos Humanos, estamos aquí para hablar sobre la vulneración del derechoa a la salud y a la vida que sufren los presos vascos. Los presos vascos, igual que el resto de las presonas presas, tiene derecho, por ley, a ser tratados en casa, con el apoyo de sus familiares y el seguimiento de sus médicos de confianza. Este es, y no ningun otro, el tema que hoy vamos a tratar en esta charla.
- Sare, en sus cinco años de trayectoría, siempre ha trabajado por un mismo objetivo: dar solución al sufrimiento, dolor y vulneración de derechos que se ha perpetuado durante tantos años en nuestro país y trabajar por crear una sociedad en convivencia. Este camino le hemos realizado y, así seguimos haciendolo, mostrando nuestro total respeto hacia todas las víctimas.
- En todo este tiempo, Sare nunca ha dejado de hablar, de reunirse ni de escuchar a nadie, ni tampoco a silenciado ninguna voz. Los espacios en los que Sare ha participado y los que Sare ha impulsado siempre han sido diversos, con la participación de víctimas tanto de ETA com de otras violencias, la participación de ex funcionarios del Estado, de familiares y personas que han conocido la cárcel, y como no, de aquellas personas a las que se les han vulnerado los derechos humanos. A todas estas voces, tan diversas y de ideológias y vivencias tan diferenres, siempre les hemos pedido una misma cosa; respeto por el prógimo.
- Porque somos conscientes, que hoy por hoy todavía hay muchas heridas abiertas. Pero su cura no puede dejar a nadie al margen. La empatía y el entendimiento mutuo son las bases para una convivencia. Y para ello, es necesario que nos escuchemos los unos a los otros, aceptar el dolor de unos y otros y ser conscientes de que existen sufrimientos y realidades de todo tipo tras años de conflicto.
- Estamos convencidas que nos encontramos ante un nuevo tiempo. Así lo demuestran los pasos que se han venido dando estos últimos años; las declaraciones realizadas por los presos sobre el daño causado y su decisión de seguir las vias legales, la disolución de ETA, los acuerdos históricos alcanzados a nivel institucional, político, sindical y social, así como, los espacios de convivencia que se han creado con victimas de diferentes violencias. Estamos ante una oportunidad única para avanzar en pro de la paz y la convivencia y desde Sare, tenemos claro que no podemos dejar pasar esta oportunidad.
- En este sentido, el boicot que esta sufriendo esta charla por la vulneración de los derechos de los presos gravemente enfermos que aún, hoy en día, siguen en prisión a pesar de sus dolencias, creemos que es contraria a este nuevo tiempo. Por un lado, porque Jose Ramón Lopez de Abetxuko ya ha cumplido de manera íntegra la condena impuesta por la justicia española y, hoy por hoy, es un hombre libre y dueño pleno de todos sus derechos como ciudadano. Y por otro lado, porque esta charla no trata de aquello por lo que fue condenado, sino, únicamente de sus vivencias como preso gravemente enfermo a quien se le vulneró el derecho a la salud. En este sentido, este llamamiento al boicot lo consideramos una forma grave de impedir el derecho a la libertad de expresión y puede dar lugar a confrontaciones y enfrentamientos que siempre tratamos de evitar. Sare, como movimiento que trabaja para acabar con la vulneración de los derechos humanos, no vulnerará el derecho de nadie a expresarse. Es por ello, que hemos decidido mantener nuestra participación en esta charla.
Día Internacional de los DDHH, estaremos en Ginebra, como representantes de varias organizaciones de Euskal Herria, junto a compañeros/as de Catalunya
El 10 de diciembre, Día Internacional de los DDHH, estaremos en Ginebra, como representantes de varias organizaciones de Euskal Herria, junto a compañeros/as de Catalunya, para dar una rueda de prensa sobre los informes presentados hace meses en el Comité de DDHH de la ONU.
Cada cinco años, los 193 países, miembros de la ONU, deben pasar un examen para revisar la situación de los DDHH, en cada País miembro. En este periodo España, pasa este examen. El resultado de esta revisión de los DDHH de todos estos países miembros de la ONU, es reflejado en un informe final, que indica las recomendaciones que ese Estado examinado, tendrá que implementar, antes de la próxima sesión.
Cinco organizaciones vascas han remitido alegaciones al Comité: SARE, ETXERAT, Asociación de Abogados Eskubideak ELEAK-Libre Mugimendua y Behatokia-Observatorio vasco de Derechos humanos. Podríamos resumir el hilo conductor de todas estas alegaciones en la persistencia en el Estado español de una excepcionalidad antiterrorista que ha invadido la actuación policial, penal y penitenciaria y que, a día de hoy persiste sin ninguna expresión de violencia política que podría servirle de excusa.
Las alegaciones presentadas por las cinco organizaciones:
La denuncia de la vulneración de derechos que sufren los presos y presas vascas con la política penitenciaria de excepción; el alejamiento a cientos y miles de kilómetros de los y las presas vascas, la situación de los presos gravemente enfermos, así cómo, la no aplicación del cómputo de penas y su consecuente doble condena, entre otras situaciones.
La vulneración que los familiares de estos presos y presas vascas sufren, así como el peligro al que son sometidos cada fin de semana, recordando que son ya 16 las personas que han perdido la vida en la carretera camino a visitar a sus familiares presos.
El “caso de Altsasu” por el que un altercado nocturno sin consecuencias de gravedad en la que se ven envueltos dos agentes del Estado ha conllevado gravísimas acusaciones de terrorismo contra varios jóvenes que han sufrido penas altísimas de prisión desproporcionadas.
La preocupación por la aplicación de la Ley Orgánica 4/2015 de Protección Ciudadana generando un claro incremento de los abusos policiales y de la vulneración de derechos fundamentales de reunión, manifestación, reunión y la libertad de prensa y otorga armas exacerbadas para la represión contra la crítica política y la movilización social.
Por último se traslada la preocupación por la persecución a defensores de los derechos humanos y activistas de apoyo profesional y solidaridad con personas presas, que realizaban una actuación pública, transparente y pacífica.
Estas son las bases de las alegaciones presentadas que mañana defenderemos en Ginebra en una rueda de prensa conjunta, en la que pedimos a la Comisión medidas para que se dejen de vulnerar todos estos derechos por parte del Estado Español.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
>> Sare e Ikasmira presentan un Informe ante la Comisión de DDHH de la ONU