sarenaiz

Ehundaka pertsona batu dira Gasteizen Jose Angel Otxoa de Eribe azkena izan behar duela exijitzeko

Jose Angel Otxoa de Eribe, Estatuko botereen estatistiketan, preso egon eta gaixotasun larri bat dela eta kaleratua izan zena.

Jendarte honen zati gero eta garrantzitsuago batentzat, Jose Angel bere etxean hil zedin aske utzi zuten euskal preso bat da. Ez zuten askatu bere gaitz larria espetxeko hormetatik at artatu ahal izateko. EZ. Ez zuten bere gaitzari aurre egin eta bizia luzatzeko askatu. EZ. Askatasuna, bere bizi esperantzak ia hutsalak zirenean baino ez zioten eman.

Gobernu honek bere egin du PPko Gobernuak bere garaian onartu zuen zirkularra; bertan, ondorengoa jasotzen zen larriki gaixo dauden presoen zegokionean “soilik heriotza ate joka dutela ziurtatzean” izango direla askatuak.

Guztiz krudela da, baina egun oraindik ere errealitate bat izaten jarraitzen du; bada hau baino zerbait zitalagorik?

Salatu nahi dugu, beste behin ere, saihestu zitekeen heriotza bat. Salatu nahi dugu ere, Jose Angelen moduan, hainbat euskal preso daudela, sendaezinak diren gaixotasunekin, euren bizia eskuetatik ihesi doakiela ikusten duten bitartean, espetxean, Gobernu espainiarraren eta Justiziaren pasibitatearen aurrean. Horren adibide da, Ibon Fernandez Iradiren kasua, beste behin ere, justiziak bere gaitzaren gaineko erabakia ebazteko epea luzatu baitu, bere egoeraren larritasuna aintzat hartu gabe, bere etxeratze prozesua eternizatuz.

Jose Angelek eta bere sendiak, gaixotasunaren gora beherez gain, urruntze politikak dakarren sufrimendu atxikiari egin behar izan diote aurre urte luzeetan zehar, mendeku bikoitza jasanez.

Ekin diezaiogun elkarrekin egoera hau aldatzeko. Atera gaitezen kalera, atera gaitezen bidera, zerrenda ilun hau zabaldu ez dadin. Eta batez ere, egin dezagun posible dena eta ezinezko dena, pertsona hauek espetxea atzean utzi eta euren gaitza etxean era duinean artatzeko aukera izan arte.

Bere burua demokratikotzat duen jendarte batek, ezin du elkarbizitzarako espazioen sorrera, gorrotoa eta mendekua oinarri dituen espetxe politika batengatik aldatu.
Aspaldidanik, espetxeak inpunitate eta zigor eremu dira.

Osasunerako eskubidea, oinarrizko eskubidea da, baina baita eskubide unibertsala ere eta errespetatua izan behar da, pertsona preso egon ala ez.

Eta osasunerako eskubide hau, larriki gaixo diren presoen kasuan, espetxearekin bateraezina da.

Tribunalek ezarritako zigorrak, askatasuna ukatzen die presoei, baina ezin die osasunerako eta, are gutxiago bizitzarako eskubidea ukatu.

Jendarte hau euskal presoen aurka ezartzen den gorroto eta mendekuarekin amaitzeko prest dago. Aurrera egiteko prest gaude.

Gorrotoari eta mendekuari ateak itxi eta askatasunari, konponbideari eta elkarbizitzari ateak zabaldu nahi dizkiogu.

Lanean jarraitzeko dei egiten dizuegu. Gure herri, auzo, ikastola, unibertsitate edota frabriketan...

Eta berriro ere kalera aterako gara, beharrezkoa den bitartean.

Marisol, Asier, Garazi... ez zaudete bakarrik. Zuen herriaren maitasuna eta babes osoa duzue.

Gobernu espainiarrari azken deialdi bat eginez amaitu nahi dugu:

GIZATASUNAGATIK, DUINTASUNAGATIK, ETA LEGALITATEAGATIK, LARRIKI GAIXO DIREN PRESOAK ASKATU!

ETXEAN NAHI DITUGU ETA BIZIRIK NAHI DITUGU.


Jose Angel Otxoa de Eribe euskal presoaren heriotzaren aurrean (Uztailetik baldintzapeko askatasunean):

Jose Angel Otxoa de Eribe euskal presoa, igaro berri den uztailean askatu zuten baldintzapean gaixotasun larri bat zela eta. Gaur, hiru hilabeteren ostean, bere heriotzaren berri izan dugu.

Lehenik eta behin, gure elkartasun, maitasun eta doluminak helarazi nahi dizkiogu Jose Angelen sendiari. Horrekin batera, gogor salatu nahi dugu zigorrerako eta mendekurako espetxearen erabilera eta abusua; berekiko ardura zutenen humanitate falta nabarmenduz, zeinaren ondorioz, askatasuna bere egoera klinikoa guztiz limitean zegoenean baino ez zioten eman.

Jose Angel duela 19 urte espetxeratu zuten, 2000.urtean. 2015. urtean kantzerra diagnostikatu zioten. Bere zigorraren 3/4enak beteak zituela (2016.urtean) jakitun izanda ere, eta larriki gaixo egonda ere, Jose Angel espetxean mantentzea erabaki zuten, bere egoerak guztiz okerrera egin eta atzera bueltarik gabea bilakatu artean. Espetxe politikaren ohiko legediaren arabera, Jose Angelen bere gaitza etxean, baldintza duinetan, aukera guztiekin eta bere senide eta konfiantzazko medikuen babesarekin artatzeko eskubidea zuen.

Sare Herritarretik, espainiar Gobernuari, euskal presoentzat heriotza zigor bilakatzen den egoera honekin amaitzeko exijitzen diogu; horretarako, larriki gaixo diren presoak aske utziz, beste preso batek Jose Angeli gertatutako jasan ez dezan.

Gorrotoa eta mendekua albo batera utzi eta halako egoerek eskatzen duten humanitatea eta ardurarekin joka dezan eskatzen diogu. Gertaera berri honen aurrean, Sarek, larunbat honetarako, azaroak 2, manifestazioa deitu du arratsaldeko 17:00etan Gasteizen, Artium parean.

#GaixoLarriakEtxera


Fallecimiento del preso vasco Jose Angel Otxoa de Eribe (en libertad condicional desde Julio):

Jose Angel Otxoa de Eribe, preso vasco que fue excarcelado a principios de julio por una grave enfermedad, ha fallecido hoy, tres meses después.

Junto al traslado de nuestra solidaridad, afecto y pésame a sus familiares, queremos denunciar el uso y abuso de la cárcel como castigo y como venganza; con la falta de humanismo de sus rectores que solo han accedido a su puesta en libertad, cuando su situación clínica era límite.

Jose Angel fue encarcelado en hace 19 años. En 2015 le diagnosticaron cáncer. Aún habiendo cumplido las ¾ partes de su condena el 2016 y con una enfermedad grave, mantuvieron a Jose Angel en prisión hasta que su estado fue deteriorando hasta el extremo de ser ya irreversible. Según las leyes ordinarias vigentes, Jose Angel debería haber tenido la oportunidad de ser tratado en casa, en condiciones dignas y con el apoyo de sus familiares y médicos de confianza.

Exigimos al Gobierno Español, ponga fin a esta situación de pena de muerte para los/as presos/as vascos/as, poniendo en libertad a los presos gravemente enfermos, antes de que otros puedan seguir el trágico camino de Jose Angel.

Pongan fin a su odio y venganza y actúen con la humanidad que situaciones como esta exigen. Ante este nuevo suceso, Sare, convocará una manifestación este mismo sábado, 2 de noviembre, en Gasteiz a las 17:00 de la tarde frente a Artium.

#PresxsEnfermxsACasa


Nota de la red ciudadana SARE ante el traslado del preso vasco Jon Enparantza

El traslado del abogado, preso, Jon Enparantza desde la prisión de Zaballa a la de Estremera en Madrid, supone un nuevo episodio en la política penitenciaria vengativa del Estado español.

Debemos recordar, que tanto Jon, como Arantza se encontraban en Zaballa para cumplir la condena de los cinco meses que les quedaban por cumplir tras la condena en el macro-sumario Nº 11/13

El Gobierno español ha optado por la vía más ilógica. Alejarles de sus familiares para el cumplimento de los cuatro meses que aún les queda de cumplimento.
Exigimos al Gobierno español, ponga fin de una vez, a esta política que continúa generando dolor en un colectivo familiar que lleva años padeciendo esta situación. Con el traslado de Jon Enparantza a Madrid se vuelve a poner en riesgo la vida de más personas, entre ellas, las de cinco menores, que como el resto de los 103 niños de la Mochila deberán realizar cientos de kilometros para hacer las visitas.  Todo esto supone añadir mas dolor y sufrimiento. A quien beneficia este nuevo cambio? Porque sigue el Gobierno Español con políticas del pásado? Solo nos viene una respuesta, venganza.

Pedimos, también, a la sociedad vasca que esté atenta y se movilice ante estas situaciones, porque la defensa de los DDHH nos compete a todas y todos.

Por este motivo, Sare, convoca a la sociedad vasca a la concentración que se celebrará el Lunes día 28 a las 19:30 en la Plaza Txillardegi de Donostia (Antiguo)


SARE Herritarraren oharra Jon Enparantza presoaren leku aldatzea dela eta

Jon Enparantza abokatu presoa, Zaballako kartzelatik Estremerako (Madrid) kartzelara mugitu dute. Gertaera hau, Espetxe politika krudel honen mendekuaren beste ondorio bat da.

Gogorarazi nahi dugu, bai Jon eta baita Arantza ere, 11/13 makroepaiketan izan direla zigortuak, eta geratzen zitzaizkien 5 hilabeteko zigorra betetzeko sartu zituzten Zaballako kartzelan.

Espainiar gobernuak, biderik ulertezinena hartu du. Zigorra betetzeko, beraien senideengandik ehunka kilometrotara urruntzea, zigorra betetzeko soilik 4 hilabete geratzen ez zaien honetan.

Espainiar Gobernuari, hainbeste sufrikario eragiten duen espetxe politika honi amaiera emateko eskatzen diogu. Soilik horrenbeste sufrikario bizitzen ari diren senideei areagotzen bait diete zigorra. Jon Enparantza Madrilera eramatean pertsona gehiagoren bizia arriskuan jartzen da berriz ere, haien artean 5 adin txikikoak, ume hauek beste 103 umek bezela, ehunka kilometro egin beharko dituzte bere senidea ikusteko. Nori egiten dio mesede horrek? Zergatik jarraitzen du Espainiar Gobernuak iraganeko politika honekin? Soilik erantzun bakarra datorkigu burura, mendekua.

Euskal jendarteari, adi egoteko eta mobilizatzeko deia egiten diogu, giza eskubideen defentsa guztion ardura delako.

Horregatik, SAREk, datorren Astelehenan 28, arratsaldeko 19:30tan Txillardegi (Gaskuina) plazan burutuko dugun elkarretaratzera dei egiten du.


MANIFESTACIÓN, EL 11 DE ENERO, BAJO LA DINÁMICA ORAIN PRESOAK

El 11 de enero, volveremos a llenar las calles de Bilbo. Volveremos a trasladar un claro compromiso con los DDHH de las personas presas.

La movilización social, es la herramienta más importante que tienen las sociedades contemporáneas, para articular mayorías; activar a la sociedad y lograr grandes cambios.

Sin duda, este es un factor decisivo a la hora de conseguir que los objetivos se hagan realidad.

Queremos contagiar a la sociedad vasca, de este espíritu. De esta convicción. De tener las ideas claras, de estar convencidas y convencidos de que si así lo creemos, nuestras metas serán alcanzables.

Queremos insistir en el camino hacia una verdadera paz y convivencia.

ORAIN PRESOAK, es la hoja de ruta que Euskal Herria, en toda su pluralidad, quiere y necesita. Porque poner fin a décadas de sufrimiento y confrontación, es tarea de todos y todas: de la sociedad; asociaciones; de las instituciones políticas y judiciales y por supuesto de los Gobiernos español y francés. Gobierno francés en el se han producido avances significativos y que ojala, sea el espejo en el que se mire el Gobierno español.

La manifestación debe de ser un punto de inflexión importante, que marque un antes y un después, en este nuevo ciclo de activación social, que exige una parte importante de nuestro Pueblo.

Es ahora, cuando hay que dar pasos en favor de los presos y presas: porque es necesario cambiar el ritmo del proceso. Ahora, en vísperas de unas nuevas elecciones en el estado, que, previsiblemente en breve, traerá consigo la creación de un nuevo gobierno, debemos incidir, de manera más rotunda y con el respaldo que nos da los diferentes pronunciamientos de las instituciones vascas, en este tema, la necesidad de un cambio en la política penitenciaria.

El Gobierno español, inicio de manera muy tímida a dar algunos pasos, en la progresión de grados; en el acercamiento de unos pocos presos a prisiones más cercanas; en la concesión de algún permiso penitenciario y a humanizar algo la situación de algunos presos enfermos. Han sido pasos muy pequeños, que creemos deben proseguir de manera más audaz y urgente.

En este objetivo, dedicaremos nuestros esfuerzos y proseguiremos profundizando en la vía de comunicación abierta con instituciones del estado y si avanzan en esta vía, encontraran nuestro apoyo.

Es por ello, que pedimos a esos poderes políticos y judiciales, audacia y determinación, para que estos tímidos pasos, se conviertan en el inicio de un proceso que lleve a la aplicación de una política penitenciaria que ponga fin al régimen de excepcionalidad que sufren los presos y presas vascos y permita diseñar la hoja de ruta del fin de una etapa y el regreso a sus casas.

Porque las familias -que continúan visitando a sus familiares presos con largas condenas, y EH como sociedad, exigimos los cambios que se prometieron de humanización de las cárceles. De poner fin a una política penitenciaria de excepción que carecía de sentido cuando se comenzó a aplicar y mucho más ahora, cuando ETA tomo las decisiones oportunas, que desembocaron en su disolución.

Es por tanto, que el Estado, ya no tiene un problema con una “banda” inexistente. El problema, cada vez más, lo tiene con una sociedad que no quiere que en su nombre, se continúe con la vulneración de derechos que sufren los presos y presas vascos.

Estamos ante una reivindicación universal, porque hablar de DDHH no es defender una opción ideológica partidista, es defender un derecho universal.

El 11 de enero, miles y miles de ciudadanos/as vascos, volverán a demostrar en las calles de Bilbo, que las distintas opciones políticas que expresan la pluralidad de la sociedad vasca, no son ningún obstáculo para la defensa unánime de esos derechos humanos, si queremos avanzar hacia una sociedad en convivencia y paz.

El 11 de enero, volveremos, también, a trasladar en las calles de Bilbo,, nuestro compromiso adquirido en la conmemoración de nuestro quinto aniversario.

Trabajaremos por una sociedad basada en la paz, la justicia y la convivencia. Una sociedad que deje de ser generadora de dolor, sin más víctimas, sin presos ni presas vascos.

Eso nos va a exigir, crear nuevos espacios entre diferentes, escuchando al otro, compartiendo sus vivencias y su dolor. Creando una base solidad de: reconocimiento, respeto y empatía.

Todos estamos necesitados de una profunda autocritica, que contribuya a una cultura colectiva, mediante un ejercicio multilateral de memorias, sobre lo ocurrido, desde un enfoque de respeto a los derechos fundamentales, esta es la mejor forma de construir futuro entre todos.

Vemos el futuro próximo con optimismo. Igual, con demasiado optimismo. Pero somos así. Preferimos ser así.

Nos encontramos ante una nueva era, que nos ha abierto las puertas para avanzar hacia un futuro mejor, que tras décadas de sufrimiento y dolor, merecemos todos. Es tiempo de desatar nudos; de avanzar y de construir desde el derecho, el respeto y la empatía, esa sociedad que tanto anhelamos.

Con este objetivo, trasladamos esta invitación al conjunto de la sociedad vasca. Caminemos juntos y juntas el sábado 11 de enero.

Traslademos al mundo, nuestra voluntad de cerrar heridas y de construir futuro.


MANIFESTAZIOA, URTARRILAREN 11n, ORAIN PRESOAK DINAMIKAREN BAITAN

Urtarrilaren 11n berriro beteko ditugu Bilboko kaleak. Berriro plazaratuko dugu presoen eskubideen aldeko konpromiso irmoa.

Mobilizazio soziala gizarte garaikideen tresnarik garrantzitsuena da gehiengoak lortzeko, gizartea aktibatzeko eta aldaketa garrantzitsuak erdiesteko.

Zalantzarik gabe, mobilizazio hori funtsezkoa da helburuak errealitate bihurtzeko.

Izpiritu hori euskal gizartean zabaldu nahi dugu. Uste sendo hori. Ideiak argi izanda, benetan sinesten badugu, gure helburuak lorgarriak direla sinestera eramango gaituen izpiritu hori.

Eutsi egin nahi diogu benetako bakea eta bizikidetza lortzeko bideari.

ORAIN PRESOAK ekimena Euskal Herriak, bere pluraltasunetik, behar eta nahi duen bide-orria da. Urteetako sufrimenduari eta konfrontazioari amaiera ematea guztion ardura delako: gizartearena, elkarteena, erakunde politiko eta judizialena, eta, jakina, Espainiako eta Frantziako gobernuena. Frantziako Gobernuan mugimendu esanguratsuak eman dira; espero dugu Espainiakoak eredutzat hartzea.

Manifestazioa inflexio-puntu garrantzitsua izan behar da, iraganaren eta etorkizunaren arteko etena markatuko duena gizartea aktibatzeko ziklo berri honetan, gure herriaren zati handi batek eskatzen duen ziklo honetan.

Presoen aldeko urratsak emateko unea da: aldatu egin behar delako prozesuaren erritmoa. Orain, estatuan beste hauteskunde batzuk egiteko gutxi falta den une honetan eta, ziur aski, epe laburrean gobernu berria eratzea eragingo duten hauteskunde horien aurrean, berriro plazaratu behar dugu espetxe-politika aldatzeko beharra; irmo plazaratu ere, euskal erakundeetan hartutako zenbait erabakik ematen diguten babesa baliatuta.

Espainiako gobernua urrats txikiak ematen hasi zen: graduen progresioari dagokionez; preso batzuk, gutxi, hurbilago dauden espetxeetara ekarri ditu; baimenen bat eman du, eta zerbait humanizatu du gaixotasunak dituzten preso batzuen egoera. Oso urrats txikiak izan dira, eta gutxi izan dira. Ausardia eskatu behar dugu, urrats gehiago emateko, urgentea baita.

Horretan jarriko dugu gure indar guztia, eta estatuko erakundeekin dagoen komunikaziorako bidean sakontzen jarraituko dugu. Hasitako bidean aurrera egiten badute, gure babesa izango dute.

Horregatik, ausardia eta erabakitasuna eskatzen diegu botere politiko eta judizialei, presoen salbuespen-erregimenari amaiera emango dion espetxe-politika bat aplikatzea eta etapa bati amaiera emateko eta presoak etxera itzultzeko bide-orria diseinatzeko aukera izatea ekarriko duen prozesu baten hasiera izan daitezen urrats txiki horiek euskal.

Familiek –kondena luzeak dituzten senide presoak bisitatzen jarraitzen dute– eta Euskal Herriak eskatzen dugu agindutakoa betetzeko: espetxeak humanizatzeko; aplikatzen hasi zirenean zentzurik ez zuen eta, ETAk zegozkion erabakiak hartu eta desegin ondoren, orain oraindik zentzu gutxiago duen salbuespenezko espetxe-politika bertan behera uzteko.

Estatuak ez dauka orain arazo bat existitzen ez den “banda” batekin. Arazoa, orain, gizartearekin du, gizarte horrek ez baitu nahi bere izenean euskal presoen eskubideak urratzen jarraitzea.

Aldarrikapen unibertsal bat da hau, giza eskubideei buruz hitz egitea ez delako alderdi baten aukera ideologiko bat defendatzea, eskubide unibertsal bat defendatzea baizik.

Urtarrilaren 11n, milaka eta milaka euskal herritar elkartuko dira berriro Bilbon, erakusteko euskal gizartearen pluraltasunaren isla diren aukera politiko ezberdinak ez direla oztopo bat aho batez defendatzeko giza eskubide horiek, bizikidetzan eta bakean oinarritutako gizarte bat izatea lortu nahi badugu.

Urtarrilaren 11n, halaber, berriro eramango dugu Bilboko kaleetara gure bostgarren urteurrenean hartutako konpromisoa.

Lan egingo dugu bakea, justizia eta bizikidetza ardatz dituen gizartea lortzeko. Minik sortzen ez duen gizarte bat, biktima gehiagorik gabe, euskal presorik gabe.

Erronka horrek ezberdinen arteko espazio berriak sortzea eskatuko digu, besteari entzutea, besteen bizipenak eta mina partekatzea; oinarri sendo bat lortzea: onarpena, errespetua eta enpatia.

Guztiok egin behar dugu autokritika, kultura kolektiboa indartzeko, gertatutakoaren gaineko ariketa aldeaniztun baten bidez, memoria guztiak kontuan hartuta, oinarrizko eskubideen errespetuaren ikuspuntutik. Hori da etorkizuna guztion artean eraikitzeko modurik egokiena.

Baikortasunez ikusten dugu etorkizun hurbila. Agian, baikortasun gehiegiz. Baina horrelakoak gara gu. Eta horrelakoak izan nahi dugu.

Aro berri bat dugu aurrean, etorkizun hobea lortzeko ateak zabaldu dizkigun aro bat; hamarkadetako sufrimendu eta minaren ondoren, guztiok merezi dugun aro bat. Korapiloak askatzeko unea da; aurrera egin eta, eskubide, errespetu eta enpatiatik, guztiok nahi dugun gizartea eraikitzeko unea da.

Helburu hori ardatz hartuta, dei hau helarazi nahi diogu euskal gizarteari. Ibil gaitezen elkarren ondoan urtarrilaren 11n.

Aurkez diezaiogun munduari zauriak itxi eta etorkizuna eraikitzeko dugun borondate sendoa


Preso adinduen inguruko ekimena. urriak 27. Sebas eta Joseba etxera. Elgoibar eta Oñatiren arteko bizikleta martxa.

BIDEOA: GOIENA.EUS

Guztioi gertatzen zaigun moduan, espetxealdi luzeetan diren presoak ere, adinean gora doaz eta badaude jada adinez oso aurreratuak dauden eta oraindik espetxean mantentzen dituzten euskal presoak.
Egoera hau bizi duten bi preso ditugu: Sebas Etxaniz Elgoibarren eta Joseba Arregi Oñatin. 76 eta 73 urte dituzte hurrenez hurren. 70 urtetik gorako pertsonak kartzela batean bizitzeak duen larritasuna lau haizetara zabaltzea nahi eta behar dugu.

Joseba Arregi, 1992az geroztik dago espetxean. Hasieran Estatu frantziarrean, 8 urte eta 8 hilabetez, eta 2000. urtean Espainiaratu zuten. Estatu espainiarrean kartzela ezberdinetan egon ondoren, egun, Villena (Alicante III)ko kartzelan aurkitzen da, etxetik 720kmtara. Josebari beste euskal preso batzuei bezela, Frantzian betetako zigorren batuketa aplikatuko baliote kalean behar luke. Orain, 2028ko apirila arte luzatu nahi diote zigorra. 81 urte bete arte nahi dute preso izatea.

Sebasek, 3/4ak beteta izanik, aurtengo uztailean atera beharko litzateke, baina ezartzen dioten salbuespeneko legediarekin, zigor osoa betetzera kondenatuta dago, 2024. urtera arte izatea nahi dutelarik kartzelan. Honek, zera esan nahi du, denon artean espetxe politika hau aldarazten ez badugu, 81urterekin iritsiko dela etxera. Egun, Billabonako kartzelan dago, etxetik 330kmtara.

Legeak berak aurreikusten duen moduan, 70 urtetik gorako presoak baldintzapeko askatasuna eskuratzeko eskubidea dute. Art. 196 R.P. “libertad condicional de los penados que hubiesen cumplido 70 años o los cumplan durante la extinción de su condena”.

Bi presoek, 70 urte baino gehiago izanik kalean beharko lukete, hala zehazten baitu legediak, baina agerian geratzen da, politika hau mendekuan soilik oinarritzen dela, eta egun bizi dugun egoeratik urrun aurkitzen dela.

Preso adinduak, adinak berak dakartzan zailtasunei aurre egin behar diete, non eta espetxean, nola eta salbuespen legediaren neurri zorrotzen pean. Euskal presoen zati handi batek dituen zigorren handitasuna dela eta, adinduak diren presoen kopuruak gora egingo du, batez ere, salbuespen neurriak indarrean jarraitu eta espetxe sistemak ezarritako bidea egiteko aukerak eteten
bazaizkie.

Adinak, espetxean direnei ez ezik senideei ere eragiten die. Adinean gora egiten duten senideek espetxean, ehunka kilometrotara urrundua duten familiartekoa ikusteko aukera galdu dezakete, adinak dakartzak zailtasunak medio distantzia luzeak egiteko eragozpen fisikoak direla eta. Egoera honek, bereziki senideak zigortzen ditu.

Egoera honi aurre egiteko ekimen bateratu bat antolatu dugu urriaren 27rako, Debabarrena eta Debagoiena elkarrekin, herri guztiak bat egin da dinamika hau indartu eta sustengatu behar dugu. Zehazki antolatzea goazena zera da: Elgoibar eta Oñati bizikletaz batuko duen martxa bat. Esan bezala urriaren 27an, igandean, goizeko 10:00etan Elgoibarren hasi eta 13:00etan Oñatin
ekitaldi batekin bukatuko genuke.

Sebas eta Joseba etxean behar ditugu, benetako elkarbizitza eta bakea behar bezala eraiki ahal izateko, egungo errealitatera moldatu behar duen espetxe politika bat behar dugu, eta ez iraganari lotuta dagoen politika bat.

Elkarrekin lanean jarraitu behar dugu, iraganeko loturak hautsi eta etorkizuna
eraikitzeko. Salbuespeneko espetxe politikari ez esaten diogu, eta etorkizunari
bai.

Ordua da! Sebas eta Joseba etxera!
Euskal Presoak Etxera!


[#ORAINPREOSAK | ZOZKETA] ZENBAKI SARITUAK / NUMEROS PREMIADOS:

1. SARIA: 078364. Znbk | Greziar irletara kruzeroa
1. PREMIO: Nº078364 | Crucero por las islas Griegas

2. SARIA: 036523. Znbk | Estambulera bidaia
2. PREMIO: Nº036523 | Viaje a Estambul

3. SARIA: 037797 znbk | 2 pertsonetzako afaria LIZEAGA sagardotegian
3.PREMIO: Nº037797 | Cena para 2 en al sidreria LIZEAGA


[#ORAINPREOSAK | ZOZKETA] ZENBAKI SARITUAK / NUMEROS PREMIADOS:

1. SARIA: 078364. Znbk | Greziar irletara kruzeroa
1. PREMIO: Nº078364 | Crucero por las islas Griegas

2. SARIA: 036523. Znbk | Estambulera bidaia
2. PREMIO: Nº036523 | Viaje a Estambul

3. SARIA: 037797 znbk | 2 pertsonetzako afaria LIZEAGA sagardotegian
3.PREMIO: Nº037797 | Cena para 2 en al sidreria LIZEAGA