Sentsibilitate ideologiko ezberdinetako eta hainbat lan eremuetako erreferentziazko hainbat norbanakok, manifestu bat babestu dute SARE Herritarrari babesa adieraziz eta 2015eko urtarrilean auzitegi nazionalaren aginduz kenduriko diruaren itzulera eskatuz.

Carlos Garaikoetxea eta Juan Jose Ibarretxe lehendakari ohiak; Xabier Arzallus EAJ-ko lehendakari ohia, Begoña Errazti EA-ko lehendakari ohia; Dani Arranz Bizkaiko Gobernadore Zibil ohia; Andoni Aizpuru, Pili Kaltzada, Xabier Euzkitze, Juan Kruz Lakasta, Mirentxu Purroy, edota Martxelo Otamendi, kazetariak; Iñigo Iruin, Felix Cañada, Juan Daniel Barandiaran, Miguel Castells, Bego Atxa, Jone Goirizelaia, Jose Mari Conpains, Elisabete Bizkarralegorra, Iñigo Santxo, Arantza Campos, Begoña Crespo, Pedro Ibarra, o Alvaro Reizabal, abokatuak; Paul Rios, Maite Aristegi, Txutxi Ariznabarreta eta Juan Mari Olano, elkarte ezberdinetakoak; Jesus Uzkudun edota Xabier Anza, sindikalistak; Iñaki Zarraoa, Getxoko alkate ohia eta Juan Karlos Goienetxea, Bermeoko alkate ohia; Ramon Zallo, Paco Letamendia, Iñaki Lasagabaster, Aitor Bengoetxea, Jule Goikoetxea, Yolanda Jubeto, unibertsitateko irakasleak; Xabier Oleaga, Kepa Junkera, Gontzal Mendibil o Eñaut Elorrieta, kultur mundukoak; Jesus Mari Zamora edota Iker eta Eneko Pou, kirolariak; Karmen Galdeano, biolentziaren biktima; Bixente Serrano Izko, Geroa Baiko Diputatu ohia eta Iñaki Aldekoa, Aralarko batzarkide ohia; Tontxu Campos o Javier Madrazo, Eusko Jaurlaritzako sailburu ohiekin batera. Hauek dira SARE une hauetan babestu nahi izan duten norbanako ugarietako batzuek.

Duela bi urte, 2015eko urtarrilak 12ko astelehen batean, guardia zibilak auzitegi nazionalaren aginduz 104.000€ konfiskatu zizkion SARE-ri, inongo sostengu legalek gabe.

104.000€ horiek, Sare herritar horrek euskal presoen urruntze politikaren aurka urtero deitzen duen manifestazio jendetsuan egindako diru bilketa herrikoian jasoak izan ziren. Zehazki, 150 poltsetan zeuden jasoak, eta Bilboko LAB-eko egoitzan gordailutuak izan ziren. Larunbat arratsaldea izanik(2015-1-10), banketxeak itxita egonik, eta martxa Zabalburu plazan amaitu zenez, sindikatu horren egoitza handik gertu zegoelako izan zen gordailu leku gisa aukeratua.

SARE-k publikoki jakinarazi zuen diru bilketa hori manifestazioaren antolaketak eragindako gastuak ordaintzeko zela (eskenatokia, soinua, iragarkiak, sareetan zabaltzea…). Jendarte zibilak, ez baitu Gürtel gisakorik izaten bere ekitaldiak ordaintzeko. Soilik, norbanako bakoitzak egin ahal duen elkartasun ekonomiko keinuarekin kontatu oi du. Honek, jasangaitzagoa bihurtzen du, ahal bada, epaitegi batek milaka pertsonen borondatezko ekarpena gupidarik gabe eramatea.

Eta guzti hau, enbarazu egiten duelako SARE-k. Hain justu, arbitrarioa eta injustua den espetxe politika salatzen duelako, eta mendekuan ainguratuta, sufrimenduan betikotu nahi dutenak agerian jartzen dituelako egiten du enbarazu.

Finean, jendarte zibileko erakunde baten aurkako erasoa izan zen. Bere adierazpen eta antolakuntza eskubideen aurkakoa gainera. Baina SARE-k horrela erantzun zion erasoari: “Mobilizazioan zehar jasotako dirua konfiskatzean gu beldurtzen edo kikiltzen saiatu badira, oso argi eta oso ozen esaten diegu kontrakoa lortu dutela” (2015-1-14). Izan ere, SARE-k bizirik irautea edo ez, ez dago, ez PP-ko gobernuaren eskuetan, ezta maniobra edo estrategia antidemokratikoen esku ere. Baizik eta, SARE-ren biziraupena, euskal herritarren eskuetan dago. Horren lekuko, euskal jendarteak Sarek salatzen dituen injustiziekiko duen sentsibilitatea, eta hori medio, behin eta berriro bere babesa ematen dioela.

Sinesgarritasun handiz irudika ditzakegu, orain ministro ohia den politikaria eta garai hartako fiskala, lehenaren gotorlekuan bildurik, justizia politikoki erabiltzeko konspirazioan. Eta bilkura horren emaitza denok ezagutzen dugu: gaur salatzen ari garen, SARE-ren aurkako 2015eko erasoa.

Orduan konfiskaturiko diru hura itzuli edo ez erabakitzeko, datorren otsailak 23an Auzitegi Nazionalean ikusiko da SARE-ren helegitea. Harritzekoa egiten zaigu, jarraiki irizpide independente ezagatik barregarri gelditu direnek, oraindik ere injustuki atxikituriko dirua ez itzuli izana. Are, urte bat geroago, 2016an, beste manifestazio bat ospatu zela eta bertan eginiko diru bilketa herrikoia ez zela konfiskatua izan jakinda. Nahiz eta, berriro lorturiko dirua judizializatu asmoz, neurrira eta fundamenturik gabe eginiko akusazioekin, saiakerarik ez zen falta izan. Baina ez zuten lortu ordea. Eta azkenik, 2017an ere ez da konfiskaziorik izan. Azken bi urteotako adibideek, ulergaitzagoa egiten digute, lehen esan bezala, dirua oraindik ez itzuli izana.

Hilaren 23an, justiziaren politizazioan, gobernuaren eskua noraino iristen den ikusi ahal izango dugu. Eta, estaldura juridikodun erabaki politiko berri batek, SARE-ri inoiz kendu behar ez zitzaiona, eta ekonomikoki itoz ahultzeko xedez kendu zitzaiona, berreskuratzea oztopatzen duen edo ez egiaztatzeko aukera izango dugu.

Dokumentu hau sinatzen dugunok hainbat ideologiatako pertsonak gara. Baina baturik gaude, bakean izango den euskal jendartea eta elkarbizitza bidean aurrera egingo duena, aldarrikatzeko helburuan. SARE-ren jarduera babesten dugu, preso diren pertsonen Giza Eskubideen urraketen amaieragatik lan egiten duelako; bereziki senideak kaltetzen dituen urrunketa politikarena, preso gaixoen egoera, edota salbuespeneko legediena. Bakea eta elkarbizitzaren eraikuntzan, eta etorkizun kolektibo justuago eta hobeagorako apustuan, eskubide hauen eta beste batzuen errespetuarena ere, egin beharreko langintza bat da. Jakin dezatela, SARE erortzen utziko ez dugun ondare kolektibo bat dela, eta preso diren pertsonen eskubide guztiak errespetatu arte zentzua izango du.

Baina badakigu ere, bere ondasun ekonomikoen desjabetzeak muturreko egoera eragin duela SARE-ren kontuetan, eta hain justu, horrek guztioi eragiten digulako, hauxe da jendartearen aurrean salatu nahi duguna. GU ERE, SARE GARA.

Puntu honetan, gogora ekarri behar dira herri honetan egon diren hainbat aurrekari. Ikerketa fasean hartutako hainbat erabaki judizialek, nahiz eta ondoren baliogabe edo zuzenduak izan, beldurtzeko moduko injustuak izan dira eta. Egin edota Egunkaria bezalako proiektu komunikatiboak eta enpresak, atzera bueltarik gabe lur jota utzi zituzten, ondoren Estatuak eragindako kaltea inolako moduetan konpondu gabe utzirik gainera. Arrazoi politikoengatik desjabetzen duen Estatu arduragabe bat dugu aurrean, eta gainera, bere akatsengatik edo gehiegikeriengatik, ez duena ez kalteordainik ematen, ez eta barkamenik eskatzen ere. Ondorioz, Zuzenbide Estatu batentzat hain iraingarri diren astakeria hauek, gure oroimen kolektiboan geratu dira.

Bestalde, badago itxaropenerako tarterik. Duela gutxi, zehazki 17-1-17an, Goioaga auzirako Auzitegi Goreneko sala bateko Candido Conde-Pumpido, Francisco Monterde eta Joaquin Gimenezen sinadura daraman auto batek, «pertenentzia» eta «kolaborazioa» bezalako kasuetan gehiegikeriazko oiko interpretazioak alboratzen ditu. ETAk «bere ekinbide armatua utzi zuela bost urte baino gehiago direla eta amaitze fase batean dagoela» argudiatu eta iada honek zentzurik ez duela azpimarratuz. Ikuspegi hau SARE bezalako eskubide zibilen erakundeak, eta bere ondare apala, susmopean egotea uztera gonbidatzen duena da. “Dena da ETA” teoria beldurgarriaren biktimak izan baita SARE.

Hau guztiagatik, otsailak 23an Auzitegi Nazionalean gertatu ahal denarekin adi egongo gara. Zuzentzen badute, normalizaziorantz emaniko urrats gisara ospatuko dugu; eta horrela ez balitz, eta herritarren sare honekiko jazarpenean berresten badira, auzitegi nazionala bera izango da, bere burua gutxiestean sakonduko duena. Eta aldiz, euskal jendarteak, traba guztien gainetik bere ahotsa entzunarazten jarraituko du, eta bidegabekeria hauek babesten dituztenak bere lekuan jarriko ditu ere, bai hautetsontzietan eta baita kalean ere.

GU ERE, #SareaGara