Presoen urrutze politiken inguruan Europako Parlamentuko Osoko Bilkurak atzo hartutako erabakiak, SARE bere jaiotzatik lantzen ari den aldarrikapenetako baten berrespena dakar

Atzo, urriak 5, Europako Parlamentuak gehiengo handiz, 474 boto alde eta 109 kontra, europako kartzela sistemen eta baldintzen inguruko BERGERON informearen onartzeak, Sarerentzat europar autoridade judizialek aurrez behin baino gehiagotan esandakoaren berrespena da. Izan ere, autoridade judizial europearrek behin eta berriz eskatu diote Estatu espaniarrari Europar Batasuneko estatu kide den neurrian europar araudia betetzeko.

Presoen urruntze politikaren aurkako erabaki honek, euskal presoei zuzenean eragingo liokenak, Sarek eta herritarren gehiengoak iritzi publikoari eta euskal insitutzioei zein europearrei iraunkorki eginiko salaketak babesten dit. Salaketa hau ere presente izango dugu datorren urtarrilaren 13an Bilboko kaleetan.

Europar Parlamentuaren erabaki honek ez du inolako zalantzarako tarterik uzten, hitzez hitz ari baidio: “urruntze politikak presoaren senideentzat zigor erantsi bat suposatzen du”

Euskal presoen kasuan, senideek jasaten duten zigor erantsi hau 29 urtez luzatu da.

Sarek eskubideen urraketa amaitu artean lanean jarraituko du eta dei egiten dio jendarte osoari, ideologia eta alderdiekiko atxikipenen gainetik, helburu honen defentsan aktibo mantentzera. Bestetik, dei egiten die ere indar politikoei eta instituzioei, Europar Parlamentuak hartutako erabakia oinarri hartuta, bizikidetzarako benetako espazio bat sortzeko lanean jarraitzera, gorrotoa eta mendekua elkarrizketa eta irtenbideengatik ordezkatuz.

Sei urteko kartzela zigorra bete ostean aske geratu da gaur Nahikari Otaegi preso donostiarra. Valladolideko kartzela atarian, bere bila joandako senide eta lagunen artean, zain zituen bere bi seme-alabak ere.

Alaba gazteak zazpi hilabete zituela kartzelaratu zuten Nahikari eta hiru urte bete arte elkarrekin egon ziren Aranjuezeko kartzelan; semea, aldiz, aitarekin geratu zen, amagandik urruti.

Saretik gure poza adierazi nahi dugu Nahikarik askatasuna berreskuratu duelako eta, honela, bi haurrek bere amaren ondoan egoteko aukera dutelako berriz ere. Amaren alboan hezteko eskubidea, inoiz urratu behar ez zitzaien eskubidea berreskuratu dute eta horrek albiste ona izan behar luke mundu guztiarentzat.

Esan bezala, Nahikariren askatasunarekin amaituko da, azkenean, bere seme-alabek jasan behar izan duten eskubide urraketa: gurasoak ikusteko ehundaka kilometro egin beharra, aita edo amaren afektibitaterik gabe bizi beharra… Nahikariren askatasunarekin bi motxiladun haur gutxiago daude orain Euskal Herrian.

Bi motxiladun haur gutxiago, baina asko dira oraindik, gehiegi, ama edo aita kartzelan duten adin txikikoak. Sarek orain dela hilabete batzuk lanketa abiatu zuen motxiladun haurren kolektiboaz eta hauen eskubide urraketaz ohartarazteko. Euskal presoen seme-alabek orain arte ezkutuan egon den kolektibo bat osatzen dute, ume hauek ez dute komunikabideen aurrean hitz egiten, ez eta parlamentuetan ere, baina oso modu zuzenean bizi dituzte hainbat politika.

Nahikariren askatasunarekin bi motxiladun haur gutxiago daude, baina asko dira oraindik gurasoen alboan hezteko eskubidea urratuak duten haur eta nerabeak. Gazte guzti hauek helburu politikoetarako erabiliak izan dira, eta erabiltzen dituzte. Ehundaka kilometro eginarazten dizkiete gurasoak minutu gutxi batzuz ikusi ahal izateko, bizitza normal bat eramatea galarazten diete. Hori ez da onargarria, umeen eskubide eta interesek beste interes politikoen gainetik egon behar lukete. Gazte hauek orain behar dute aita eta ama etxean, ez 30 urte barru. Zergatik luzatu egoera hau? Zergatik itxaron?

Horregatik, Sarek haur hauen guztien ahotsa izaten jarraituko du eta, zentzu horretan, eskubide urraketa guztiak sakonki aztertzen dituen dossierra prestatzen ari gara eta, gainera, hemendik gutxira “Motxilak gora!” motxiladun umeen eskubideen aldeko abestia eta bideoklipa ere kaleratuko dugu.

Inaxio Oiartzabal eta Joseba Azkarraga Sareko ordezkariak Ainhoa Aznarez Nafarroako Parlamentuko presidentearekin bildu dira gaur “0km. Prest Gaude” dokumentua aurkezteko. Irailaren 6ean prentsaurrean aurkeztutako dokumentu honek Sarek datozen hilabeetan egingo duen jarduna zehazten du.

Sareko bozeramaileek esan dute gure herriak hamarkadetan zehar jasandako indarkeriak esfortzu kolektibo bat egitea eskatzen digula, urteetan luzatutako sufrimentu eta gatazkari benetako amaiera eman ahal izateko.

Preso, exiliatu eta deportatuen gaiari konponbidea eman gabe ETAren desarme edo amaierarekin arazoa amaituko dela pentsatzea akatsa litzateke; gatazkaren ondoriei ere aurre egitea ezinbestekoa da.

Edozein motatako indarkeria jasan duten biktimei diegun erabateko errespetutik abiatuta, instituzioei eskatzen diegu elkarbizitzaren bidean aurrera egiteko urratsak ematen jarraitzea, gobernuek aurrera eraman beharreko politikak inork baldintzatu gabe. Baita espetxe politikak ere.

Gaur egun inork ezin du onartu, ez politikoki ezta etikoki ere, biktimak mendeku eske aritzea. Biktimek errespetua eta erreparazioa exijitzen dute, baina inongo gobernu, alderdi politiko edo organo judizialek ezin du euren izenean elkarbizitza oztopatzen duen mendekuzko espetxe politika aplikatzen jarraitu.

Sareko ordezkariek Parlamentuko presidenteari eskatu diote kontutan har dezaken instituzioetan lortutako gehiengo berriek injustiziekin amaitzeko ere balio behar dutela.

Urruntze politikaren amaiera; larriki gaixorik dauden presoen askatasuna eta salbuespenezko legediaren amaiera izango dira datozen hilabeteetan Sarek egingo duen lanaren oinarria. Jarduera honen inflexio puntu nabarmena urtarrilaren 13an Bilbon egingo den manifestazioa izango da, bertaratzeko gonbidapena egin diote presidenteari.

Motxiladun umeen eskubideen alde “Motxilak gora!” abestia egin du Sarek eta honen bideoklipa grabatzen aritu gara Saturraranen. Motxiladun ume, nerabe eta gazteak izan dira protagonistak eta, eurek adierazi bezala, koloretako etorkizun bat irudikatzen saiatu dira bideoklipean.

Bideoklipean, iragan iluna irudikatu dute lehenengo; iraganean, eta gaur egun ere, presoen seme-alabak erabiliak izaten direla salatzeko. “Handik hona ibili gaituzte gure ama eta aita minutu batzuz ikusi ahal izateko.Hilabetearen gainerako ordu eta asteak gurasorik gabe ematen ditugu. Hori ez da onargarria”. Etorkizunak koloretakoa izan behar duela azpimarratu dute ondoren eta etorkizun hori orain hasi behar dela eraikitzen. “Orain behar ditugu ama eta aita etxean. Ez 30 urte barru. Zergatik itxaron? Zergatik luzatu egoera hau? Zertarako? Orain da momentua”

Hona hemen grabaketan egindako adierazpenak osorik:

Amaiur Iragi (Bilbo, 14 urte). Jaio zenean aita espetxean zen jada eta 19 hilabete zituenean bere ama ere atxolotua eta espetxeratua izan zen. Aiton-amonekin bizi izan zen 3 urte arte, bere ama aske gelditu zen arte. Bere aitak espetxean jarraitzen du egun, 17 urte daramtza bertan. Egun Castellongo gartzelan.

“14 urte ditut eta aita gartzelan ikusi dut beti. 14 urte hauetan milaka kilometro egin behar izan ditut, motxila gainean, bera ikusteko. Baina 14 urte hauetan maitasunez inguratua egon naiz, eta pizipoz eta alaitasunez ere bizi izan ditut, aita laister itzuliko den esperantzaz”.

Hize Andueza (Hernani, 8 urte). Espetxean igaro zituen bere lehen hiru urteak, amarekin. Gaur egun, bere aitak espetxean jarraitzen du, Murtzia 2-n, 16urte daramatza.

“Ni Hize Andueza naiz, 8 urte ditut eta nere aita Murtziako espetxean dago. Beti egon da kartzelan baina kalera ateratzen denean munduari itzulia emango diogu belauntzi batean”.

Ekai Prieto. (Bilbo, 23 urte). 11 hilabete zituela atxilotu zuten bere aita. 22 urte daramatza gartzelan, Teixeiron une honetan (ACoruña).

“Gaur hemen, Saturraranen bildu izanak badu arrazoi bat: Saturraranen (Mutriku), espetxe bat egon 1937 eta 1944 artean. Aurrez hotela izan zena, emakume espetxe bilakatu baitzuen Francok.
Bi mila emakume egon ziren bertan, hauetako asko euren umeekin. Bizi baldintzak ezin okerragoak ziren, eta, ondorioz, 177 emakume eta haur hil ziren.

Baina “gartzela eta haurrak” binomioa ez zen gartzela honekin batera eraitsia izan. Modu isilean eraman nahi izan bada ere, herri honetan ume asko jaiotzen dira espainiar eta frantziar espetxeetan. Eta, beste askok, gurasoak bisitatzen pasatzen dute bizitza, aita eta amaren hutsunea ahal duten moduan eramanez. Ezkutatu egin nahi den errealitate bat da, lotsagatik agian. Baina ezkutatu ezin dena era berean.

Bideoklip honek motxiladun ume eta nerabe hauek elkartu nahi izan ditu. Eta, bide batez, gizartearen aurrean garen bezala azaldu nahi izan gara. Gure aurpegia eta bihotza agertu nahi ditugu. Horregatik, bideoklipean iragana kolore beltzez irudikatu dugu, eta etorkizuna, berriz, guk ikusten dugun modura, kolorez biziez.

IRAGANEAN motxiladun ume ta nerabeok gurasoen ausentzia eta hutsunearekin bizi izan gara. Gurasorik gabe bizi behar izan dugu. Gure aita eta ama ez dira inoiz ikastolara gure bila etorri. Ezin izan dugu eurekin inoiz parke batetara joan, ezin izan ditugu inoiz urtebetetzeak eurekin ospatu. Ez dugu inoiz oheratze uneko ama eta aitaren musurik izan. Baina zergatik? Zergatik ukatzen zaigu gurasoen maitasuna eta gertutasuna jasotzeko eskubidea? Norbaiti egiten al dio mesede egora honek?

Iraganean presoen seme-alabak erabiliak izan gara, eta gaur egun, oraindik ere, erabiliak izaten jarraitzen dugu. Ez dakigu oso ondo zer nolako helburu politikoetarako erabiliak. Handik hona ibili gaituzte gure ama eta aita minutu batzuz ikusi ahal izateko. MInutu batzuz. Hilabetearen gainerako ordu eta asteak gurasorik gabee maten baititugu. Bizitza normal bat eramatea galerazi digute. Eta hori ez da onargarria. Umeak, ez dakigu zer nolako helburuetako erabiliak izatea ez da inolaz ere bidezkoa.
Aurreko hamarkadatan batetik bestera eta gurasorik gabe bizi izan ginen umeak ez al genuen eskubiderik? Eta, gaur hemen dauden ume hauek ere ez al dute gurasoekin bizitzeko eskubiderik? Zer gizarte nahi dugu? Umeen interesak aintzat hartzen dituen gizartea ala bestelako interesak nagusitzen dituena?

Baina, gaur egiten ari garen bideoklipean isladatu nahi zian dugun bezala, ETORKIZUNA KOLORETSUA izatea gustatuko litzaiguke. Horrela irudikatzen baitugu motxiladun ume eta nerabeek etorkizuna, kolore argi eta biziez. Gorria, laranja, morea, horia… Bideoklipean egin dugun bezala, koloreak askatzeko garaia da. Motxilak airera botatzekoa. Zamak askatzeko unea da.

Gure etorkizunean, aita eta ama etxean irudikatzen ditugu. Gure bila doaz ikastolara edo entrenamendura. Planak eta proiektuak elkarrekin egiten ditugu, eta gure urtebetetze festan egongo dira lehen aldiz. Ama, aita eta gu, denok etxean elkarrekin.

Bada, etorkizun hau ORAIN hasi behar da eraikitzen, ez ume eta nerabe izateari uzten diogunean. Ez nagusitzen garenean. ORAIN behar ditugu ama eta aita etxean. Ez 30 urte barru. Ez dakit zeri itxaron gabe. Zergatik itxaron, zergatik luzatu egoera hau…ZERTARAKO? Orain da momentua.

Nik 23 urte ditut, eta jada, ume izateri utzi nion. Aitarik gabe igaro du haurtzaroa eta horrela jarraitzen dut egun ere. Ez dezagun hemen dauden ume hauek ere gurasorik gabe hazi daitezen utzi. Ume hauek zoriontsu izatea merezi dute. Ez dute inolako deliturik egin”.

Abestiaren kreditoak:

Tituloa: Motxilak gora!
Musika: Karlos Osinaga eta Joseba Ponce.
Hitzak: Miren Amuriza.
Ahotsa: Motxiladun umeak.
Grabaketa estudioa: Bonberenea.
Produkzioa: Katxiporreta koop.

Gaur goizean Joseba Azkarraga eta Bego Atxak prentsaurrekoa eman dute Sare Herritarraren izenean ideologia eta alor anitzetako dozenaka pertsonak lagunduta, datozen hilabeteetan garatuko dugun lanaren oinarri izango den dokumentua aurkeztuz. Dokumentu honek garaile eta garaituen eszenatokia behin betiko alboratu eta benetako bakea eta elkarbizitza eratzeko Sarek beharrezko ikusten dituen oinarriak biltzen ditu.

Dokumentua zortzi ataletan banatua dago; hasierako zatian iraganari so egiten dio, ez iraganeko egoeretan pausatzeko, iraganean emandako akatsetatik ikasi eta lortu nahi ditugun helburuen norabidean urratsak ematen jarraitzeko baizik.

Zentzu honetan, Sareko bozeramaileek azpimarratu dute trantsizio espainiarra borondatezko ahanztura selektiboan oinarritu zela. Atxa eta Azkarragak nabarmendu dute trantsizioaz modu horretan hitz egiten den bitartean, ETArekiko memoria zorrotza darabiltela, azken erruduna bilatu eta aurkitu asmoz, nahiz eta modu kolektiboan milaka kartzela urterekin jada ordaintzen ari diren.

Ez dugu amnesiak jotako justizia bat nahi, baina bai uste dugu justizia eta politika egoera berriari egokitzeko garaia dela, ez luketela normalizazio sozio-politikoa eragotzi behar.

Aurrera egiteko ezinbestekoa da indarkeria guztietako biktimak aintzat hartzea, inor ahaztu eta atzean utzi gabe, guzti guzitiei errespetu eta elkartasun osoa zor diegu. Zinez uste dugu biktima guztiek, modu pertsonalean, ez dutela gorroto edo mendekurik nahi, baina badira iraganean geldi jarraitzen duten biktima eta biktimen familia elkarteak. Indarkeria garaietan iltzatuta daude oraindik: biktimak diskriminatzen dituzte, gatazka eta sufrimendua betikotzen dute, elkarbizitza prozesua eragozten dute eta gobernu politikak baldintzatu nahi dituzte, espetxe politika bereziki.

Sarek aurkeztutako dokumentuaren beste atal batean iragana alde batera utzita, gaurkotasunari ere erreparatu nahi izan diogu. Honela, Euskal Preso Politikoen Kolektiboak hartutako erabakiaren irakurketa positiboa egiten du dokumentuak. Kartzeletan irekitako eztabaidaren ondoren kolektiboak hartutako erabaki honek 2013ko abenduan adostu zena berretsi du; eragindako kalte eta mina onartu eta beren gain hartzeaz gain, espetxe legedia jarraitzea erabaki zuten orduan.

Sareren ustez Justizia Trantsizionala aplikatzen hasteko beharrezko urratsak ematen ari dira. Gatazka ondorengo egoera batean gaude, momentu egokia da printzipio juridikoak, berradiskidetze politikoa eta bake iraunkorraren eraikuntzaren arteko oreka bilatuz trantsizio politiko bat sustraitzeko.

Gaur egun euskal parlamentuetan eta Espainiar parlamentuan dauden gehiengo berriak ondo baliatzeko garaia dela azpimarratu dute Sareko bozeramaileek. Instituzio hauek eskubide urraketei amaiera emateko balio behar lukete eta, bidegabea izateaz gain, Europar justiziarekin bat ez datorren legedia aldatzeko.

Espainiar estatuari dagokionez, Atxa eta Azkarragak esan dute estatuak ez duela onartu nahi arazoa ez daukala jada armagabetua den talde batekin, gatazkaren ebazpena desio eta eskatzen duen gizartearekin baizik.

Zentzu honetan, alderdi politiko eta instituzioei gonbidapena luzatu die Sarek, abiapuntutzat bi gako onartu ditzaten. Alde batetik, giza eskubideen eta integrazio sozialaren bermeak duen garrantzia aitortzea. Bestetik, indarkeria egoera batetik bake eta elkarbizitza egoera baterako trantsizio batean aurkitzen garela kontutan hartzea, honek alderdi guztien inplikazio eskatzen duela jakinik.

Prentsaurrean aurkeztutako dokumentu zabalak landu beharreko oinarrizko hainbat printzipio ere barnebiltzen ditu:

• Memoriaren errelato inklusiboa, errelatu guzti eta desberdinak jasoz.
• Biktima guztiek justizia, memoria, aitorpen eta erreparaziorako duten eskubidea errespetatzea.
• Motibazio politikoko delituengatik preso daudenak eskubidedun subjektu dira. Arazoaren parte dira eta, beraz, konponbidearen parte ere izan behar dute. Konponbide eta normalizazio prozesuan parte hartu behar dute.
• Foro sozialak 2013 an esandakoari jarraiki, egiaren komisioa eratzeko nondik norakoak zehaztu nahi ditu SAREK. 2013ko lehen Foro Sozialaren 11. gomendioan esaten zen moduan, eta hainbat alderdi politikoren ekarpenak aintzat hartuta, orduan hasitako hausnarketarekin jarraitzeari garrantzitsua deritzogu. Memorian oinarritutako elkarbizitza lortze aldera egin beharreko diagnostiko orokorra indartzeko balioko lukeen Egiaren Batzorde bat noiz eta nola sortu beharko litzatekeen hausnartzen jarraitzea interesgarria iruditzen zaigu.

Beraz, dokumentu honen aurkezpenarekin SAREk hainbat helburu plazaratu nahi ditu:

• Bake eta normalizazio kulturan ekarpen egitea.
• Larriki gaixorik dauden presoak edo oso nagusi direnak askatzea eta, orokorrean, preso guztiak beraien etxetik gertuko kartzeletara ekartzea. 0km.
• Salbuezpenezko legedia aplikatuta garatu diren prozesu penalen berrikusketa, Giza Eskubideen errespetuarekin bateragarri diren prozedurak erabiliz. Hau da, salbuezpenezko legedia bertan behera uztea, atzeraeraginezko izaerarekin.
• Tortura eta tratu txarrak salatu dituztenen sententziak berrikustea.
• Oinarrizko giza eskubideak urratzen dituzten espetxe politikak bertan behera uztea.
• Beste Estatu batean betetako kondenak zenbatzea galarazten duen 7/2014 Legea aldatzea, kasu honetan estatu frantsesean betetako zigorrak.
• Isolamendu neurriekin bukatzea.
• Kondenen betetze osoa ezartzen duen 7/2003 legea deuseztea.

Bukatzeko eta azken atal modura, Sarek 0km kanpaina nola garatuko duen azaltzen du dokumentuak. Jada hasita dagoen kanpaina hau urtarrilaren 13an Bilbon egingo den manifestazioarekin bukatu da.

Kanpaina honen baitan, Sarek, besteak beste, ondorengo konpromezuak hartzen ditu:

• Espetxetako egoera eta presoei eragiten dieten gai juridiko eta politikoak aztertu eta hauei buruzko informeak landu eta publikatzea.
• Foro Sozialarekin lankidetzan, bake bidean aurrera egin ahal izateko indar politiko, sindikal eta sozialekin akordioak bilatu eta Madridera eramatea.
• Herri mobilizazioak sustatzea, mobilizazio hauek espainiar estatuko hainbat lekutara eramateko aukerari atea irekita utziz.
• Zehaztutako egutegi baten baitan, motibazio politikoa dela eta preso daudenen hurreratzea bideratzeko planaren sozializazioa.

Hemen irakur dezakezue dokumentua osorik euskaraz.

Hauek dira gaurko prentsaurrekoan parte hartu duten pertsonak edo parte hartu ez arren dokumentuari babesa adierazi diotenak.

Sareko ordezkariak. Representantes de Sare.

Atxa, Bego
Azkarraga, Joseba
Gorbea, Agus
Oiarzabal, Inaxio
Arrieta, Miren
Peleteiro, Blanca
Zubimendi, Araitz
Altuna, Ikerne

Ideologia eta lan eremu anitzetako pertsonak. Personas de diferentes ideologías y ámbitos de trabajo.

Aldekoa, Iñaki (asociacionismo)
Anza, Xabier (ELA)
Aristegi, Maite (asociacionismo)
Ariznabarreta, Txutxi (Independentistak)
Arroyo, Igor (LAB)
Barandiaran, Juan daniel (abogado)
Bizkarralegorra, Elisabett (abogada)
Bravo, Josu (abogado)
Cañada, Felix (abogado)
Catalan, Carlos (pintor)
Erkizia, Tasio (asociacionismo)
Garai, Endika (abogado)
Kortabarria, Inazio (ex futbolista Real sociedad)
Lafont, Antton (ex presidente del CRL)
Larrañaga, Edurne (LAB)
Lasagabaster, Iñaki (catedrático)
Letamendia, Oaco (Ortzi) (catedrático)
Lozano, Joxe (abogado)
Madrazo, Javier (ex consejero Gobierno Vasco)
Mendibil, Gontzal (cantante)
Mendoza, Julen (alcalde de Orereta-Errenteria)
Morras, Xabier (Pintor)
Olaizola, Bego (A.N.C. en E.H.)
Placer, Felix (sacerdote)
Santxo, Iñigo (Abogado)
Villarreal, Joseba (ELA)
Uriz, Jose Luis (Ex diputado PSN)
Urko (cantante)
Uzkudun, Jesus (CCOO)
Zallo, ramon (catedrático)

Aizpuru, Andoni (periodista)
Amezaga, Arantza (escritora)
Antxustegi, Karmele (ex parlamentaria vasca)
Añua, Xabier (abogado)
Arranz, Daniel (ex gobernador de Bizkaia)
Beato, Eloi (actor)
Beloki, Elena (ex presa)
Brouard, Edurne (victima GAL)
Campos, Tontxu (Ex consejero Gobierno Vasco)
Galdeano, Karmen (Victima GAL)
Garaikoetxea, Carlos (Ex lehendakari)
Goienetxea, Juan Carlos (ex alcalde de Bermeo)
Ibarra, Pedro (catedrático)
Ibarretxe, Juan Jose (ex lehendakari)
Iztueta, Angeles (ex consejera Gobierno Vasco)
Kaltzada, Pili (periodista)
Lakasta, Juan Cruz (periodista)
Larrañaga, Esther ( ex consejera g.v.)
Merino, Aitor (director de cine)
Oiartzabal, Juanito (alpinista)
Olano, Juan Mari (ex preso)
Oleaga, Nazario (abogado)
Oleaga, Xabier (escritor)
Pou, Eneko (escalador)
Pou, Iker (escalador)
Torrealdai, Juan Mari (escritor)
Zabaleta, Genma (ex consejera Gobierno Vasco)
Zamora, Jesus Mari (ex futbolista real sociedad)
Zarraoa, Iñaki (ex alcalde Getxo)

Oihana Mujika, Sare:
Duela hilabete edo Sarek emandako agerraldian euskal presoen seme-alaben gaia argitara atera nahi genuela esan genuen. Egun Euskal Herrian 18 urte arteko 113 haur eta nerabek zutela aita, ama edo biak espetxean jakinarazi genuen. Motxiladun ume horiek komunikabidetan, parlamentutan…hitz egiten ez zutenez Sarek haur-nerabe horien ahotsa izateko konpromisoa hartu zuen.

Espetxe sistema gizagabeak Kepa Del Hoyo presoa hil ondoren gaur beste agerraldi bat egiteko beharra sentitu dugu. Izan ere, Keparen semea Peru bere bizitza osoan motxiladun umea izan baita. Hilabete terdi zituen aita atxilotu zutenean eta orduz geroztik motxila bizkarrean hartuta Espainiako hamaika kartzelatan zehar milaka eta milaka km egin behar izan ditu. Berak duela urtebete esandako hitzak dira: “Badajoza egin ditudan km guztiekin hogei aldiz baino gehiago emango nioke buelta munduari”.

Gaur seme-alaba gazte hauei hitza eman nahi diegu, beraiek baino hobeto ez duelako inork azalduko bizi dutena.

Olatz Iglesias
Hemen bildu garenak aita, ama espetxean ditugu. Hasteko, gure babes, maitasun eta elkartasun guztia adierazi nahi diogu Peruri. Peru ez zaude bakarrik , gu eta euskal gizartearen gehiengoa zurekin gaude.Gutako edonor izan zitekeen Peru, edo izan daiteke hemendik gutxira ere, egungo egoera aldatzen ez bada. Peruren aita ez baita besterik gabe hil, Peruren aita Espetxe sistema gizagabe honek hil du.

Guri, hemen gauden gazteoi eta gure egoera berean dauden askori haurtzaroa lapurtu digute. Jolasten, korrika, parkean egon beharrean ordu luzez autobus, kotxe, furgonetetako aulkiari lotuta pasa ditugu asteburu asko. Ezin izan dugu lagunekin batera kirol partidetan parte hartu asteburutan; edo lagunen urtebetetze festak ospatu bisitak egiteko asteburu osoa etxetik kanpo pasa behar izan dugulako. Peruk aita espetxean egon den 20 urte hauetan 19 egunez bakarrik izan du orotara aitarekin egoteko aukera. Aita eta ama ondoan behar izan ditugu, eta eskubide hori ukatu zaigu.

Umezurtz utzi nahi gaituzte! Peruk guk bezala aita etxean izatearekin egiten zuen amets, espetxe sistema honek amets hori betirako ezabatu du.

Gazteoi askotan esaten zaigu etorkizuna garela, baina etorkizuna ez ezik oraina ere bagara eta hau da gu orain bizitzen ari garena. Noiz arte? Zergatik?

Gaur egun motxiladun umeak diren 2-3-4… 16 urteko 113 haur- nerabe daude Euskal Herrian eta ez dugu guk bizitutakoa eurek ere bizitzerik nahi. Ez dugu ume horiei haurtzaroa lapurtzerik nahi! Ez dugu ume horiek umezurtz geratzerik nahi! Gurasoak ORAIN eta BIZIRIK behar dituzte, ditugu etxean, ez hemendik 20-30-40 urtetara.

Zergatik heriotz hau? Zertarako? Norbaiti egiten al dio mesede? Norbaiti egiten al dio mesede gure gurasoak egoera honetan izateak? Ez dugu ulerten.

Peru Del Hoyo Sánchez:

Aste bat pasa bada ere, nire aitari buruz hitz egitean orainaldia irteten zait, baina, zorionez edo zoritxarrez, bizitza honetan sufritzea ohitura bilakatu da, eta lagun, familia eta ezagunen (baita ezegagunena ere) animo eta beroarekin, aurrera jarraitzeko indarra elkartzea lortu dut.

Harira bueltatuz, Olatzek aipatu duen bezala, infantzia lapurtu, eta aita kalera irtetearen ametsak hil dizkigute. Nahiz eta gu inozenteak garen, gurasoei aplikatutako kondena, guri ere, ezarri digute.

Nola da posible, halako injustizia, herrialde «zibilizatu» batean, normaltasun osoz mantentzea?

Nola da posible, 19 urtez injustizia hau sufritu ondoren, aitagaz egoteko aukera eta ilusioa golpe batez akabatzea?

De donde viene la palabra justicia, si desde mi nacimiento, mi vida ha sido injusta?

Bizitza tristea tokatu zaigu, baina gure irribarrea ez digute inoiz kenduko, aste honetan zehar, Arkaitz Bellonen gurasoek esandako esaldi polit bat izan dut buruan bueltaka, gure baldintza antzekotan daudenekin konpartitu nahi dudana:

«Triste zauden unean, gehiago ezin duzula pentsatzean, pentsatu berak zer egingo lukeen… Aurrera segi!»

Honekin utziko dut gaurkoz, idazteko indarrak ere bahitu baitizkidate-eta, gogoak ditudan arren.

Eskermila aukera hau emateagatik.

Oihana Mujika, Sare
Gazte hauen bizipenak entzunda, beste behin ere Sarek benetako bake eta konponbidea lortu nahi badugu salbuespenezko politika eta Giza Eskubideen urraketa horiekin guztiekin amaitu beharra dagoela adierazi nahi du.

Horretarako, Madril eta Parisen jarrera aldatu beharra dago eta euskal jendarteari dei egiten diogu aktibo izateko, egoera hauek inork berriro bizi ez ditzan, presoen irtenbidean parte aktibo izan behar dugu herritar guztiok. Behin eta berriz erakutsi behar dugu, hemen errespetuan eta elkarbizitzan oinarritutako gizarte bat eraiki nahi dugula, gorrotoan heziko ez den jendarte bat eraiki nahi dugula eta horretarako presoei euren eskubideak errespetatu behar zaizkie eta konponbidearen norabidean pausuak eman behar dira.

Prest gaude! Prest gaude irtenbide baterako, prest jendarte berri bat eraikitzeko eta prest presoak 0km-tara izateko.

Gaur agerraldian egon diren nerabe-gazteak:

Olatz Igerategi
Malen eta Enaitz Arronategi
Aide eta Nahia Ercilla
Adur eta Hize Goieaskoetxea
Eguzki Azkarate
Maddi Kintana Morcillo
Xochitl Karasatorre
Garazi Barandalla
Ibai Manterola
Beñat Larramendi
Amaiur Zugadi
Hodeiertz Urain
Eztizen Artola

Agerraldira agertu ezin duten baina irakurriko den testuarekin bat egiten duten nerabe-gazteak:

Iker Lerin Bartoli
Arkaitz Lerin Bartoli
Ekhi Aranburu Redondo
Amaiur Iragi Viso
Iker Narvaez Alberdi
Anuk Narvaez Alberdi
Elaia San Pedro Gisasola
Garazi Alegria Goienetxea
Iraitz Apeztegia Arrondo
Garazi Otaño Sarasola
Hodei Otaño Sarasola
Haitz Gorostidi Otegi
Inhar Gorostidi Otegi
Aitzol Gil de San Vicente Pla
Txomin Arkauz Hiriart
Oihana Parot Arrazubi
Izar Parot Arrazubi
Araitz Igerategi Lizarralde
Unai Arkauz Hiriart