AUZITEGI NAZIONALAK 2015eko DIRU-BILKETAREN BERRESKURAPEN HELEGITEA ATZERA BOTA DU

Auzitegi Nazionaleko 2. Zigor Aretoak 103/17 (1-3-2017) autuan ebatzi du, Sarek jarritako apelazio-helegitea ez onartzea. 104 000€ konfiskatu zituen Guardia Zibilak 2015eko urtarrileko manifestazioaren ondoren. Aretoak, berriz, diru hori bildu zuen erakundea legez kanpokoa zela arguditu du ebazpenean.

Planteamentuak ez du zentzurik, izan ere, SARE erakunde guztiz legezkoa eta sententzia judizialik gabekoa izanik, aurkakoa esatea ez baita bidezkoa. SARE sortu behar izanaren helburuei eta jaiotzari berresten gatzaizkio. Argi eta garbi, jendarte zabalaren eskaera aintzat ez hartzea dela deritzogu, gainera, jendarte hori bera gerturatu baitzen SARE, eta ez beste eragile bat, diruz hornitzera eta laguntza ematera.

Beraz, helegite hau aurkeztu dugu, itxaropen (hutsalez), ekintzen garapena ikusita (gaur egun arteko SAREren jarraipena) eta jendartearen babes sozial eta politiko zabala aintzat hartuta, Auzitegi Nazionalak bere hanka sartzea berretsi du, herritarron bilketa-ekonomiko bateko irabazia inolako arrazoirik gabe desjabetu baitu.

Berriz ere justiziaren ez-ohiko politizazioak literalki honako hau esan nahi duela adierazi nahi dugu, hau da: agente politiko gisa eskuhartzea (PPrekiko lotura duten postulatuetatik) eta Justiziarekiko urruntzea. Horregatik, ezin dugu honelako erabaki judizialik onartu, ustezko prebarikazioaren mugan baitaude.

Eraso hau SAREren bideragarritasun ekonomikoan kokatu beharra dago, erabateko gobernu intentzioan -Fiskaltza bidean- betekadak eta nekeak euskal presoen eskubide urraketen aurka lanean modu baketsu zein demokratikoan dabiltzan erakundeak hondatzen ditu-eta.

Halere, SARE bezalako eragileak akabatzea ezinezko erronka da, jendarteak eusten baitio bere elkartasun eta konpromisoz Giza Eskubideen defentsari. Bakearen eta elkarbizitzaren etsaiak oker daude mendeku eta bidegabekerian oinarritutako espetxe politikaren aurka mobilizatzeari uko egingo diogula pentsatzen badute. Ez dugu inolaz ere onartuko Espainiako gobernuak ezarri nahi duen desgaste estrategia hori, SARE isilarazteko polizia eta botere judizialak erabilita ere.

Guk lanean buru belarri jarraituko dugu jendartearen babes morala eta ekonomikoa dugun bitartean. Gainera, SAREren egitekoa zintzoa eta fidatzekoa dela frogatzen ari gara egunerokoan, eta horregatik, euskal herritarrei zera eskatzen diegu: lagun gaitzatela, babes gaitzatela. Ez gaituzte isilaraziko!

Eta SAREren indartzearen parte egiteko euskal jendartea, martxan jarriko dugu dohantzak egiteko kanpaina batekin.

SARE beharrezkoa dela uste duten pertsona guztiek, martxoaren 16tik 22ra bere ekarpena egiteko aukera izango dute web orriaren bitartez (www.sare.eus) edota martxoaren 21ean herri ezberdinetan antolatuko diren informazio postu eta salaketa egiteko gune ezberdinetan.

Bestalde, dohantzak ere transferentzi bidez egin ahal izango dira:

Laboral Kutxa ES90 3035 0060 4406 0014 3604

La Caixa ES17 2100 6502 4102 0006 2067

Elkartasun aste bat izango da, zalantzarik gabe SAREren jarraipenaren eta jardunarentzako klabea izango den aste bat.

ZUREKIN SARE INDARTSUAGO!

¡Ayúdanos a reforzar Sare!

Elkarretaratzeak hainbat lekuetan  larriki gaixorik dauden euskal presoen askatasuna eskatzeko

Osasun arloko langileok SARErekin elkarlanean, larriki gaixo dauden presoen egoerak horrela eskatuta, elkarretaratzea deitu dugu. Denbora daramagu egoera hau salatuz, eta egoera honekiko gure kezka azalduz. Badira hilabete batzuk, sinadura bilketa bat hasi genuela, eta oraindik horretan jarraitzen degu. Sinadura hauek, dagokion arduradunari eramango dizkiogu, eta bitartean egoera hau salatzen jarraituko dugu.

Tamalez, Azken asteetan, arrazoi ezberdinak medio, larriki gaixorik dauden euskal presoen gaia berriro albiste izan da.

Batetik, Jaiki Hadi elkartearen azken informeak preso hauen kopuruak eginiko igoera ikaragarria nabarmentzen zigun, 22 euskal preso direlarik jada zerrenda hau osatzen duten euskal presoak, 13 izanik zerrenda hau publikoki osatzen duten izen-abizenak.

Bestetik, Aitzol Gogorza, Ibon Iparragirre, Manu Azkarate eta Oier Gomezen egoerak direla eta, alarma guztiak piztu direla esan behar dugu; eta hori dela eta, hainbat eta hainbat herrietan, aldarrikapen ekimen ezberdinak antolatu dira.

Eta azkenik, gizatasunik gabeko, “Instituciones Penitenciarias” espetxe erakundearen barne zirkular baten berri ere jakin dugu.

Gertakari guzti hauek, pertsona guztiek daukaten eskubideei bete betean ematen die, eta bereziki osasun tratamendu duin bat eukitzearen eskubideari.

Izan ere, 2016 amaieran eritasun larriekin espetxean zeuden euskal presoen kopurua 11 lagunetan zerrendatzen bagenuen, egun 13 lagunekoa izatera igaro izana kezkagarria delakoan gaude. Finean, hilabete gutxian kopurua hazi izanak zer pentsatua eman behar liguke guztioi.

Zer pentsatua, eta kezka handiz gainera. Azken asteetan, Aitzol Gogorza eta Manu Azkarate ospitalizatuak izateak; Ibon Iparragirre birritan erasotua izateak, edota aita bere alboan hiltzen ikusi ondoren, inolako artatze medikurik egin gabe berriro Madrilera urrundua izateak;

Baina bereziki, Oier Gomez-en egoera larria nabarmendu nahi dugu. Oierren bizia arriskuan da. Metastasidun tumore txarra du, eta bere egoerak mediku zaintza handia eskatzen duela azpimarratu dute; besteak beste, radioterapia, kimioterapia eta kinesiterapia iraunkorrak behar dituela diote: «Presondegian egotearekin batera ezina da» dio ospitaleko medikuen txostenak eta gaixotasun hau ezagutzen duen edozein profesionalek.

Egoera hauek gutxi balira, “Instituciones Penitenciarias”-ren barne zirkularrak gure kezka oraindik gehiago areagotzera garamatza. Bertan larriki gaixorik diren euskal presoak, soilik heriotzaren atarian aurkitzen direnean askatuko dituztela adierazten da.

Gogor salatzen dugu, beste behin, beraien legedien eta nazioarteko itunen gainetik, salbuespeneko legedia eta mendekua oinarri izaten jarraitzea oraindik orain. Gizatasunik eza hizpide izaten jarraitzen du espetxe politika honek.

Guzti honegatik, SAREk antolatu duen apirilaren 8ko manifestazio orokorrean parte hartzera deit egiten degu, 17:30tan Gasteiz-en, Larriki gaixorik dauden euskal presoak etxera lelopean.  Preso hauekin egiten dihardutena, bidegabea, injustizia handikoa eta gizatasunik gabea baita.

Gainera, martxoak 25ean ere BAGOAZek deitzen duen mobilizazioan ere parte hartzera gonbidatzen zaituztegu,

Pertsona guztien eskubidea delako, larriki gaixoak etxera!

Salatzen Dut!

Iñigo Urkullu lehendakariarekin bildu gara euskal presoen egoera aztertzeko

Gaur goizean, SAREren ordezkaritza bat; Inaxio Oiarzabal, Luis Galdos eta Joseba Azkarragaz osatua, Iñigo Urkullu lehendakariarekin eta Bakea eta Elkarbizitzako idazkari nagusia den Jonan Fernandezekin bildu da.

Aipatutako bilera, Sare Herritarra alderdi politiko eta instituzio ezberdinekin egiten ari den harremanen barruan kokatzen da, non, egiten duen lanaren eta euskal presoen eskubideen defentsan beharrezkoen ikusten dituzten arazo nagusien berri ematen ari den.

Bilera honetan, gai hauek landu dituzte, baina bereziki, larriki gaixorik dauden euskal presoen egoeraz hitz egin da.

Hauek, geroz eta gehiago dira, eta gaixotasun larriagoekin gainera, eta beharrezkoa dute beraien askatasuna lortu, behar bezela tratatuak izan daitezen eta kartzelaren ingurunetik kanpo.

SAREk apirilaren 8an Gasteizen 17:30etan deitu duen manifestazioaren berri eman diote, egoera ikusita, deialdi honek duen garrantzia azpimarratuz, eta jendartearen gehiengoaren parte hartzearen beharra azalduz, jendarte honek justizia eta gizatasuna eskatzen baitu egoera larri honen aurrean.

Azkenik, SAREk politikagintzatik eta parlamentutik helburu hauen baitan aurrera pausoak ematearen beharra helarazi du, bakean eta elkarbizitzan oinarritutako gizarte baten eraikuntzan aurrera egin ahal izateko.

Azken asteetan, arrazoi ezberdinak medio, larriki gaixorik dauden euskal presoen gaia berriro albiste izan da.

Batetik, Jaiki Hadi elkartearen azken informeak preso hauen kopuruak eginiko igoera ikaragarria nabarmentzen zigun, 22 euskal preso direlarik jada zerrenda hau osatzen duten euskal presoak.

Bestetik, Aitzol Gogorza, Ibon Iparragirre, Manu Azkarate eta Oier Gomezen egoerak direla eta, alarma guztiak piztu direla esan izan dugu; eta hori dela eta, hainbat eta hainbat herrietan, aldarrikapen ekimen ezberdinak antolatu izan ditugu.

Eta azkenik, gizatasunik gabeko, “IIPP” espetxe erakundearen barne zirkular baten berri ere jakin izan dugu.

Arrazoi guzti hauek, gure kezka areagotzea eragin dute; eta hori dela eta, beste behin, mobilizazio jendetsu baten premia dagoelakoan gaude.

Izan ere, 2016 amaieran eritasun larriekin espetxean zeuden euskal presoen kopurua 11 lagunetan zerrendatzen bagenuen, egun 22 lagunekoa izatera igaro izana kezkagarria delakoan gaude. Finean, hilabete gutxian kopurua bikoiztu izanak zer pentsatua eman behar liguke guztioi.

Zer pentsatua, eta kezka handiz gainera. Azken asteetan, Aitzol Gogorza eta Manu Azkarate ospitalizatuak izateak; Ibon Iparragirre birritan erasotua izateak, edota aita bere alboan hiltzen ikusi ondoren, inolako artatze medikurik egin gabe berriro Madrilera urrundua izateak;

Baina bereziki, gaur Gasteiztik, bere jaioterritik, Oier Gomez-en egoera larria nabarmendu nahi dugu. Oierren bizia arriskuan da. Metastasidun tumore txarra du, eta bere egoerak mediku zaintza handia eskatzen duela azpimarratu dute; besteak beste, radioterapia, kimioterapia eta kinesiterapia iraunkorrak behar dituela diote: «Presondegian egotearekin batera ezina da» dio ospitaleko medikuen txostenak.

Egoera hauek gutxi balira, “IIPP”-ren barne zirkularrak gure kezka oraindik gehiago areagotzera garamatza. Bertan larriki gaixorik diren euskal presoak, soilik heriotzaren atarian aurkitzen direnean askatuko dituztela adierazten da. Gogor salatzen dugu, beste behin, beraien legedien eta nazioarteko itunen gainetik, salbuespeneko legedia eta mendekua oinarri izaten jarraitzea oraindik orain. Gizatasunik eza hizpide izaten jarraitzen du espetxe politika honek.

Guzti honegatik, euskal jendarteari mugitzen jarraitzea besterik ez zaigu geratzen. Hori dela eta, apirilaren 8an manifestazio orokorra antolatu dugu Gasteiz-en, Larriki gaixorik dauden euskal presoak etxera lelopean. Gure nahia, ahalik eta jendetsuena izatea da. Preso hauekin egiten dihardutena, bidegabea, injustizia handikoa eta gizatasunik gabea baita.

Deialdi hau gorpuzte aldera, martxoak 14ean goizeko 11:00tan Donostiako ospitalaren aurrean elkarretaratzea, eta arratsaldez hainbat herrietan kontzentrazioak egitera deitzen dugu ere.

Sare herritarrak, bere II. Batzar Orokorrean, Giza Eskubideak, Konponbidea eta Bakearen aldeko ibilbide orriaren aldeko hautua berretsi nahi izan du. Euskal jendarte osoaren etorkizunaren, guztion etorkizunaren aldeko apustua delako berak duena.

Izan ere, Sare bezalako herritarren sare bat, sortu zen egunean bezain beharrezko da egun ere. Espetxeetan giza eskubideak urratzen jarraitzen dutelako; espainiar eta frantziar gobernuek konponbide prozesu bati uko egiten jarraitzen diotelako; eta baita ere, bake eta elkarbizitza eskenatoki bateruntz urratsak emateko saiakera oro oztopatzen delako.

Baina, 2017an zehar, eskenatoki horretarantz urratsak ematea bada euskal jendarteak duen erronka, bihar bertatik, Sare indartu beharra dugu, gutxienik ondorengo hiru gakoetan.

Batetik, ideologia ezberdineko sentsibilitateak barnebiltzen eta zabaltzen jarraitu behar dugu; hau da, urtarrilak 5eko eta 14ko argazkietan gero eta jende gehiago barnebiltzen, otsailak 14koan egin genuen gisara. Bestetik, sarea ahalik eta herri gehienetara biderkatu behar dugu, jendearen bizi lekuetan eragin asmoz. Eta azkenik, gure helburuak lortze bidean Elkargunea indartzea ezinbestekoa da, sare guzti hau, eraginkorragoa izan dadin.

Zentzu horretan, gure lehentasuna euskal jendartea bere osotasunean aktibatzean datza. Batez ere, larriki gaixorik diren euskal presoen etxeratzea lortu dezagun. Preso hauen egoera muturrekoa da. Zerrenda gero eta handiagoa. Ezin gara eskuak gurutzatuak gelditu. Eta hau guztiagatik, apirilaren 8an Gasteizen mobilizatzera deitzen dugu.

Honekin batera, urruntze politikaren amaiera eta salbuespen legediaren indargabetzeak ere lehentasun ditugu. Argitu beharrekoa deritzogu, Estrasburgoko auzitegiek ez dutela euskal presoen urruntze politikaren inguruko sakoneko epairik eman. Gainera, Errusia eta Ukrania horrelako espetxe politikengatik zigortzen zituen ebazpenetan oinarrituriko doktrina mantentzen dutela adierazi dute.

Estrasburgok, soilik Lyon eta Pariseko espetxeen arteko distantziaz eman du epaia, epaiketa baten ondoren hor dauden preso batzuen helegiteari erantzunez.

Zaintza epaileak Sara Majarenas-en inguruan hartutako erabakiari dagokionez, gutxienik batera jarraitu ahal dutela bermatzen duen heinean, pausu baikorra dela deritzogu. Baina ezkorra da ere, eta beraz salatu beharrekoa, urruntze politika mantentzen delako. Eta baita ere, Sarak duela urte batzuetatik, aske egon beharko lukeelako, zigorraren 2/3k edota 3/4k beteta izanik. Beraz, dagoenekoz biak batera eta etxean izan beharko lukete, salbuespen legedia ezartzen zaielako ez balitz.

Hau guztiagatik, euskal jendarte osoari, eta bereziki alderdi eta instituzioei, hitzetatik ekintzetara pasa gaitezen deitzen diegu. Hainbat egoera direlako urgentziazko bultzada behar dutenak. Finean, pertsona guztien eskubideak, euskal presoenak barne, behin betikoz errespetatuak izatea bermatuko duen ekinbide bateratuaren beharra dutenak.