Gosari-analisia egin dugu gaur prentsarekin azken albisteetaz, Konponbideaz eta Sarek datozen hilabeteetan egingo dituen ekimenetaz hitz egiteko. Hona hemen laburpen esandakoaren laburpena:

Duela urte t´erdi, horrelako gosari batean, aurtengo urtearekiko genituen itxaropenak helarazi nahi izan genizkizuen, 2017. urtea konponbidearen bidean aurrera pausoak emango ziren urtea izango zela. Pixkanaka, motel baina pixkanaka, gure itxaropenak egi bihurtzen ari dira.

Zergatik uste degun hau?

• Aurreko Apirilaren 8an, ETA berek bigarren erabaki garrantzitsuen hartu zuen, armagabetzea. Egun arma gabeko antolakunde bat da.
• Azken hilabeteotan, beraien agenda ez zeuden gai batzuekiko garapen positibo bat ikusten ari gara talde politiko eta sindikal batzuen aldetik:
  • Urrunketaren amaiera
  • Larriki preso gaixoen askatzea
  • Eszepziozko legediaren berrikuspen kritiko bat
• PSE eta Unidos Podemos alderdiek konponbidearen aldeko jarrera erakutsi dute
• Horrela, aurreko asteazkenean, Eusko legebiltzarrak, Sara Majarenasen askatasuna eskatu zuen, PPren kontrako bozkekin bakarrik.
• Atzo, talde politiko guztiek, alderdi bera izan ezik, larriki preso gaixoen askatasunaren alde azaldu ziran.

Sare Herritarretik, erabaki hau begi onez hartzen dugu, batzordean, SARE eta Etxeraten konparezentzien ondotik datozen erabakiak, larriki preso gaixo hauek artatzen dituen medikuen kolektiboa ahaztu gabe. Eskertu nahi dugu, bere garaian Eusko Legebiltzarrari egindako eskaera kontutan hartu delako, gainera duela gutxi Nafar paramentuan eskaera berdina sartu dugu.

Hau da ibili behar dugun bidea, pertsona guztien eskubideen defentsan eman beharreko pausuak, baita preso daudenenak ere, ETAren jarduera indarrean egongo balitz jardutea amaitu da. Hauek dira garai berriak, hizkera eta emaitza berrien garaia.

Baina pausuak ematen jarraitu behar dugu, bide beretik, beharrezkoa da gehiengo politiko berriak, Autonomi erkidegoan zein Nafarroan daudenak, Espainiar parlamentura zabaltzea. Horregatik deialdi bikoitza egiten dugu, euskal instituzioei, iniziatiba har dezaten presoen eskubideen defentsan, eta espainiar parlamentuari, beraien legea errespetatzeko eskatzeari.

Era berean, presoen kolektiboa ematen ari den eztabaidari errespetu osoa izateko eskatzen dugu, inungo kanpo injerentziarik gabe eman dezaten. Gai hau hartuz, honi buruz zabaldutako mezu batzuei buruzko argipen batzuk eman nahi ditugu:

• Euskal presoek ez dute urrunketa beraiek nahi dutelako pairatzen. Gradu garapenak, tratamendu taldeak proposatzen ditu eta onartu “juez de vigilancia penitenciaria” delakoak. Beraz, erabaki tekniko-politiko-juridiko bat izaten jarraitzen du. Ez da zilegi, espainiar presoen %1,5 soilik baldin badago lehen graduan, euskal presoen kasuan %95,5 a izatea.
• Kartzelako onurak ere ez daude presoen esku. Tratamendu juntaren esku baizik.
• 70 urtetik gorako presoak ere ez dira beraiek kartzelan jarraitzearen erantzule, naiz eta gehiengoek euren zigorraren 3/4ak beteak izan.
• Urrunketa presoen borandate ezarengatik indarrean dagoela esatea, egiari muzin egitea da. Urrunketa politika, zeinak kartzela lege arrunta urratzen duen, erabaki politiko izan zen, beraz erabaki politiko bat izan behar da honi amaiera emateko.
• Inork ez diezaiela presoei legea aplikatzeko beste kondiziorik eskatu. Eskubideak hori bait dira, eskubideak, ez daude inungo baldintza zein txantaiei lotuta.

Estatua irabazle eta galtzaileen eszenatokian mantentzen da, zeinak konfrontaziorako dinamika batean murgiltzen da eta euskal gizarteak hainbeste nahi duen elkarbizitza batetik oso urruti dagoen.
Hortik, espainiar estatuak arazoa ez duela armarik gabeko antolakunde batekin, baizik eta euskal gizartearekin duela esaten dugu, konponbidearen alde egiten duen euskal gizarte batekin. Gizarte hau, konponbidean protagonista izango den gizarte hau.

“0 Km” kanpainarekin, elkarbizitzan oinarria duen agertki batera aurrera egin nahi dugu. Horregatik, eta datorren urtarrileko manifestaziorarte, gure indarrak giza eskubideen defentsan jarri nahi ditugu, herriz herri, auzoz auzo, lantoki edo ikastoletan….

Euskal herrian nahi ditugu, eta orain nahi ditugu. Larriki preso gaixoak bizirik eta etxean nahi ditugulako. Eszepziozko legediaren baitan jarritako zigorrak berrikusi behar direlako, eta lege arruntaren arabera aplikatu behar direlako, inungo erabaki impartzialik gabe, gizatasunez, eta legalki.

Ez dugu presoen umeen egoeraz ahaztu nahi, ez eta pairatzen duten eskubide urraketaz. Lanketa ezberdin batzuk ere garatuko ditugu, “umeen nazioarteko egunean”,azaroaren 20aren bueltan inflexio puntu batekin.

Horrela, Foro Sozialarekin elkarlanean jarraituko dugu, eta talde politiko, zein eragile ezberdinekin elkarrizketak jarraituko ditugu, euskal gizartea eta euskal instituzioak elkarrekin abiatu daitezen.

Jurista munduko kolektiboekin ere lanean jarraituko dugu, presoen eta heuren senideen eskubide urraketekin zer ikusia duen guztiarekin.

Hauek dira, SAREk datozen hilabeteotan emango diauen lanketetako batzuk, lan asko, baina 2018an urtarrileko manifestazioarekin aurrera egingo duena. Berriro ere, euskal gizartearen aniztasunaren eta arduraren eredu bat izango delarik.

Gaur Donostian jai giroan egin ditugun ekimen aldarrikatzaileei amaiera emateko ekitaldia egin dugu San Telmon. Bertan, Joseba Azkarraga eta Bego Atxak hitz egin dute. Hona hemen egunaren laburpen bideoa eta ekitaldian esandakoa:

Duela hiru urte, plaza honetan bertan, ideologia ezberdinetako pertsonen artean hasi ginen ehuntzen SARE HERRITARRA.

Pertsona ezberdinak ginen eta gara, ideologia askotakoak, baina behin betiko bakeren alde lan egiteak batzen gaitu, elkarlanak mendeku gosea ordeztuko duen egoera baten alde.

Gaur, hiru urteren ondoren, orduan hasitako bidea egiten segitzen dugu. Jarritako zailtasunen gainetik, jazarpen polizial eta judizialen gainetik, gaur hemen ozen esan nahi diegu Madrili eta Parisi ez dugula amore emango. Helburu batzuk lortzeko sortu ginen, eta horiek lortzeko lanean jarraitzen dugu, oso argi daukagulako galtzen diren borroka bakarrak albo batera uzten direnak direla.

Ez daukagu ez, bide erreza.

Insitituzioen memoria eza selektiboa da frankismoari edota trantsizioari dagokionez. Memoria oso zorrotza dauka, ordea, ETAz ari garenean, errudunak banan-banan bilatuz, nahiz eta kolektiboki milaka urteko kartzela zigorrekin ordaintzen ari diren. Euren foruetatik dihardu hipokresiak.

Egia da,justiziak ezin duela amnesiarik izan, baina bere interpretazioa eta ekintza politikoa ezin da normalizazio sozio-politikoaren aurka joan.

Jendarteak aurrera egin nahi du, justiziaren ordainketa berrinterpretatuz, baina eskuzabaltasunez, zauriak itxi daitezen.

ETAk 2011ko urrian bere erabaki garrantzitsuena hartu zuen jarduera armatua behin betikoz utzi zuela esatean. Joan den apirilaren 8an erabaki hori berretsi da, armagabetzea gauzatuz.

Paradoxikoki, atxiloketa gehiagorekin erantzun diete aurrerapauso horiei; Audientzia Nazionalak iraganeko gertakizunen sententziak ematen jarraitu du; eta kartzeletan luzerako jarraituko duten presoak daude.

Gobernu espainolak eta bere epailegotzak mendekuan oinarrituta dagoen kartzela politika aplikatzen jarraitzen du, beren legeak ere bete gabe.

Eta jokabide hauen aurrean, geroz eta handiagoa den euskal gizarteko zati baten jarrera argia izan da: horrenbeste urte gogor eta indarkeriaz betetako hamarkaden ondoren ezinezkoa da gorroto eta mendekuzko etorkizuneko elkarbizitza batean pentsatzea. Eta inolaz ere, ez ditu euskal presoak ahaztuko. Euskal gizarteak berreskuratu egin nahi ditu.

Preso, erbesteratu eta deportatuak erdigunean jartzeko egin diren deialdien arrakastak, SAREk gaurkoan antolatutakoa esaterako, adierazten du batzuek ez dutela herri hau ondo ezagutzen; herri antolatu, tolerante eta demokratikoa izateaz gain, elkartasuna adierazten duen herri bat baita. Herri honek badaki memoria izateak eta gogoratzeak gizakiago egiten duela; badaki gertaera mingarriak justiziaz eta eskuzabaltasunez ixteak hobe egiten duela; eta, horrek guztiak sortzen du askatasunean eta berdintasunean oinarritutako kolektibitate bat eta elkarbizitza solido bat.

ETAren armagabetzeak izandako babes soziala, memoriaz beteta zegoena, herriak emandako beste irakaspen bat izan da. Estatu espainolak denbora pasatzen utzi nahi zuen, ETAk amore ematea eta porrota lortzeko, baina gizarte zibilak armagabetzean lagunduko zuen bide bat hasi zuen, bake justu baterantz pausuak emanez, memoria edukiz baina faktura eta interes erantsirik gabe.

Armagabetzea, eta hori nola egin zen, mugarri bat izan da. Euskal gizarteak erabaki garrantzitsu bat hartu du: bake prozesuaren lider izatea. Eta, horretarako, oraindik, bide luze eta zaila dugu aurretik.

Izan ere, zuzenbide Estatuak, “borroka antiterrorista”-ren aitzakian, indarkeria, tortura eta salbuespenezko legegintza aplikatzen zuen, pertsona batzuen eskubide eta askatasunak murriztuz eta demokrata askoren kontzientziak propaganda interesatuarekin anestesiatuz.

Urte hauetako justiziak salbuespenezko araudia, ekintza judiziala, poliziala eta kartzela politika aplikatu du, zuzenbide Estatu baten parametroetatik at gelditzen dena.

ETAk jarduera armatua behin-betiko amaitutzat eman eta 6 urte eta geroago, beharrezkoa da legegintza, doktrina judiziala eta kartzela politika berrikustea.

“Dena ETA da” ideia oinarritzat hartuta, bidegabekeriak egin dira, torturak justifikatu dira, alderdi politikoak legez kanpo utzi dira, komunikabideak itxi dira etab. Azken finean, askatasuna birrindu dute.

Hori honela, Estatuak ez du onartu nahi arazoa ez dela soilik armagabetutako erakunde baten ingurukoa, baizik eta gatazkaren ondorioetan aurrera egiteko exijitzen ari den gizarte batena. Bide horri jarraitzen ez bazaio, konfrontazioa besterik ez dugu izango.

Estatuak “irabazle eta galtzaileen” jokoari eutsi nahi dio, eta horrek konfrontaziozko dinamika batera darama inplizituki, etsaia garaitu arte aurrera eraman nahi duen dinamika, hain zuzen. Adiskidetze logikaren kontrakoa da.

Benetako elkarbizitzarantz aurrerapausoak eman nahi ditugulako, gaur, guretzat hain adierazgarria den leku honetan, euskal gizarte osoari deia egin nahi diogu, haien ideologiak alde batera utzita:

1. Giza eskubideen defentsa denoi dagokigu. Inor ezin da bazter batean gelditu. Eskubide hauek unibertsalak dira, baita preso dauden pertsonentzat ere. Eta euskal presoentzat ere bai. Euskal Herrian nahi ditugu. Eta orain nahi ditugu. Horregatik: 0 km.
2. Larriki gaixo dauden pertsonak kartzelatik kanpo egotea exijitzen dugu. Bizirik eta etxean nahi ditugu.
3. Salbuespenezko legedia amaitzea exijitzen dugu, bidegabea, krudela eta legez kanpokoa delako.
4. Gobernuei, alderdi politikoei eta komunikabideei beste alde batera ez begiratzeko eskatzen diegu, euskal presoen eta haien familien eskubideak urratzen direnean. Era berean, parlamentuko gehiengoek injustiziak ezabatzeko balio behar dute.
5. Dei egiten diegu euskal instituzio guztiei, preso dauden pertsonen eskubideen defentsan aurrea har dezaten. Espainiako Parlamentuari berriz, arauak betetzea exiji dezaten eskatzen diegu.

Gaur 0km kanpaina martxan da. Sentituko gaituzte. Entzungo gaituzte, baina ez da nahikoa, aditzea nahi dugu.

Gaurko eguna ez dugu bukatu nahi gizarte zibila omendu gabe, botoa eman eta herritar izateaz gain, gauzak aldatu nahi dituelako, zentzuzko lana eginez.

Gizarte zibil horri heldu nahi diogu, SARErekin bat egin dezazuen, bakea, elkarbizitza eta konponbidea egingarri egiteko.

Gero eta gutxiago falta da lortzeko.

PREST GAUDE – ESTAMOS PREPARADOS!!!

Eskerrik asko. Lortuko dugu.

Urko:

El proximo sabado, 17 de junio, la Red Ciudadana Sare ha convocado a la Sociedad vasca para que, al margen de adscripciones ideologicas, salga a la calle y transmita la necesidad de avanzar hacia una verdadera paz, donde la venganza y la revancha sean sustituidos por la mano tendida, la defensa de los derechos humanos y la Resolución.

Desde Sare se me ha invitado a participar hoy en esta rueda de prensa, y también a que, junto a otras personas, actúe en el acto reinvindicativo y festivo que se desarrollará en la tarde-noche del anteriormente mencionado sabado 17 en la Plaza Zuloaga de Donostia.

Lo hago porque comparto plenamente los objetivos y el trabajo que viene desarrollando Sare y porque conozco a personas que trabajan día a día en esta Red Ciudadana y merecen toda mi confianza. Pero, sobre todo, porque creo que, tras la decisión de ETA de hace ya casi seis años de abandonar definitivamente su actividad, y la del 8 de abril de desarmarse, es necesario exigir a los Gobiernos de Madrid y Paris que pongan fin al inmovilismo y den pasos para terminar con la politica de dispersión y alejamiento. Pongan en libertad a los presos gravemente enfermos, y pongan fin a legislaciones excepcionales que encarcelan de por vida a muchos presos y presas vascas.

Por todo ello, yo digo sí a Sare. Y quiero invitar a los hombres y mujeres que, como yo, con ideologías políticas diferentes, vengan el sábado a Donostia y digan alto y claro que no queremos que en nuestro nombre nadie continúe vulnerando los derechos de los presos y presas vascos ni el de sus familias.

Y como dijo Jose Bergamin: “Existir es pensar, y pensar es comprometerse”

Inaxio Oiartzabal, Sare:

Urkok esan bezela, eta Sareren 3. urteurrena aprobetxatuz, ekainak 17ko eguna aldarrikapenezko jai egun bat izatea nahi dugu, jendearen parte hartze aktiboarekin eta guztiok konponbidearen norabidean martxan jartzeko, honako egitarau hau izango da:

16.15: ELKARRETARATZE ISILA. San Telmon. Larriki preso gaixoa etxera! Ibon Iparragirre egoera larrian #Salatzendut (txistu pieza batekin lagunduta, Piter Ansorena)

16.30: MARCHA TEMATIKOaren irekiera. San Telmon

• Umeen eskubideak: Tailer eraikitzailea + Porrotx. Trinitate Plazan
• 0km: Herri kirol tallerra. Paseo Berriko rotondan
• Zigorren batuketa: Zirko tailerra. Oteiza eskultura inguruan
• Salatzen Dut!: Bertso tailerra. Lastako Pasealekuan
• Larriki preso gaixoak: Komiki margoketa paneletan. Bretxan
• 17.00: Emakumea eta kartzela: Muxikoak dantza tailerra. Bulebarrean

17.00: BIDEO emanaldiak:

• “Atera bidetik”. Doctor Camino Mesa redonda Ibon Meñika / Joseba Azkarraga
• “Haurraren motxila”. Kriptan Mesa redonda Oihana Mujika / Teresa Toda / Rita

18.30: Denok jasotzen + San Telmoruntz

19.00: EKITALDIA. San Telmon

20.15: KONTZERTUAK. San Telmon

• Urko
• Gontzal Mendibil

Ibon Iparragirre larriki gaixorik dagoen presoaren egoera salatzeko kontzetrazioa deitu du Sarek ekainaren 17an, 16:15ean, Donostiako San Telmo plazan. Egoera larrian dago preso ondarrutarra, duela egun gutxi ospitaleratu egin behar izan zuten pneumoniagatik baina kartzelara eraman dute bueltan jada.

Iparragirrek bizi duen muturreko egoera hau salatzeko eta larriki gaixorik dauden presoen etxeratzea eskatzeko Sarek kontzentrazioa egingo du ekainaren 17an Donostian, egun horretarako antolatutako bestelako ekimenei deialdi hau gehituz.

Ibon Iparragirre eta larriki gaixorik dauden preso guztiak bizirik eta etxean nahi ditugu, 0km-tara nahi ditugu.

IREKI dinamikak eta Sarek ekainaren 17an euskal presoen eskubideen alde mobilizatzera dei egiten diegu euskal herritar guztiei.

Deialdi bikoitza luzatzen dugu, goizean Gasteizen IREKIren ekimenez egingo da mobilizazioa eta arratsaldean, Donostiara aldatuko da lekukoa, Sareren eskutik.

Euskal presoak ardatz, Sarek gizartearen aktibazioa erdiestea helburu duen bezala, langileen atxikimendua lortzeko lan mundutik lanean ari da IREKI. Inplikazioa da gakoa. Beraz, atera gaitezen kalera. Ekainaren 17an mobilizatzera deitzen dugu, egin dezagun denon artean presoen eskubideen aldeko egun biribila.